Uzasadnienie
Pismem z 12 czerwca 2011 r. skarżący wniósł o zarządzenie wypłaty należności finansowych za niewykorzystany czas wolny od służby w wymiarze 96 godzin.
Decyzją z 27 października 2011 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił wypłaty ekwiwalentu wskazując przede wszystkim, że ustaleń wynikało, że skarżącemu wypłacono w związku z jego zwolnieniem ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. ekwiwalent za jeden dzień urlopu w 2004 roku i 31 dni urlopu w 2005 roku. Organ w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że prowadzona dokumentacja ewidencji czasu służby nie potwierdzała okoliczności wypracowania 96 godzin. Organ przyznawał przy tym, że dokumentacja czasu służby za okres, w którym miały zostać wypracowane ww. 96 godzin, została wybrakowa zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami.
Decyzja ta została zaskarżona do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który utrzymał ją w mocy decyzją z 20 lutego 2012 r. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 lipca 2012 r., III SA/Kr 372/12. Następnie, skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2014 r., I OSK 708/13.
Skarżący podjął ponadto próbę wzruszenia ww. decyzji poprzez wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 marca 2014 r., II SA/Wa 1244/13 oddalającym skargę. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 czerwca 2019 r., II SA/Wa 328/19 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem z 25 marca 2014 r., a następnie postanowieniem z 25 lutego 2020 r., I OZ 117/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
W wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze z 25 października 2020 r. skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności wobec niezałatwienia jego podania z 12 czerwca 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując dodatkowo, że w sprawie orzekał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., III SAB/Kr 15/19 skargę w przedmiocie bezczynności organu w niezałatwieniu czynnością materialno-techniczną sprawy należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Wyrok ten stał się prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga została odrzucona ponieważ sprawa skarżącego w przedmiocie bezczynności w załatwieniu wniosku z 12 czerwca 2011 r. została już prawomocnie osądzona. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny ww. wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., III SAB/Kr 15/19 oddalił skargę w przedmiocie bezczynności organu w niezałatwieniu sprawy należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby.
Jak wynika z wyżej przytoczonych orzeczeń sądów administracyjnych – zasadniczo organy Policji rozstrzygnęły w przedmiocie wniosku o wypłatę ekwiwalentu – tyle tylko, że nie uwzględniły wniosku skarżącego. Zarówno skarga na wydane w sprawie decyzje, jak i skarga na bezczynność organu – zostały prawomocnie oddalone.
Sąd skargę więc odrzucił zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływana jako p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) występuje wówczas, gdy istnieje tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. W sprawie wystąpiła taka tożsamość ponieważ skarżący zaskarżył bezczynność tego samego organu w przedmiocie tej samej sprawy.
Jak już Sąd zauważał powyżej, zarówno skargi na decyzje odmawiające wypłaty świadczenia, jak i bezczynność w tym zakresie organów – zostały oddalone prawomocnymi wyrokami. Z tych to powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 września 2020 r., III SAB/Kr 97/20 (również prawomocnym) odrzucił skargę.
Tym samym, zaistniała konieczność ponownego odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 §1 pkt 4 p.p.s.a.