Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 61), wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa P. W. (k.
72) sporządził skargę kasacyjną i złożył ją w tutejszym sądzie razem z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W treści tej skargi sformułował zaś m.in. wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na swoją rzecz kosztów zastępstwa prawnego z urzędu w toku postępowania kasacyjnego obejmujących ": koszty sporządzenia, wniesienia i popierania w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym osoby skarżącego przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu według norm przepisanych w wysokości 150% stawki minimalnej podwyższonej o stawkę podatku VAT w wysokości prawem przewidzianej, a także niezbędne udokumentowane wydatki poniesione przez radcę prawnego związane z jego stawiennictwem na rozprawie kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz powrotem z rozprawy kasacyjnej do Krakowa obejmujące koszty przejazdu pociągami przez radcę prawnego na trasie Kraków – Warszawa – Kraków". Jednocześnie oświadczył, iż "wynagrodzenie radcy prawnego oraz wydatki poniesione na prowadzenie przedmiotowej sprawy nie zostały ani w całości, ani też w części zapłacone radcy prawnemu przez skarżącego, organ administracji publicznej lub też z jakiegokolwiek innego źródła."
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 395/15 oddalił na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu dla wyznaczonego radcy prawnego za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego. W związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu wynagrodzenie.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Równocześnie trzeba mieć świadomość, że skuteczne przygotowanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiązało się dla radcy prawnego ze zwiększonym nakładem pracy co uzasadnia przyznanie mu zwiększonego wynagrodzenia. Pamiętać jednak trzeba, że zawarty w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §15 pkt. 1 stanowi lex specialis w stosunku do §2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-4.
W efekcie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w I instancji ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) i przepis §15 pkt. 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 270 zł. Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Odnośnie sformułowanego przez radcę prawnego żądania zwrotu "niezbędnych udokumentowanych wydatków poniesione przez radcę prawnego związanych z jego stawiennictwem na rozprawie kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz powrotem z rozprawy kasacyjnej do Krakowa obejmujące koszty przejazdu pociągami przez radcę prawnego na trasie Kraków – Warszawa – Kraków" to nie było potrzeby zajmowania się tym żądaniem dla tej prostej przyczyny, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.