Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zdaniem Sądu Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosków skarżącego bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 252 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. zwolnienie od kosztów sądowych o ile nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
Skoro w realiach niniejszej sprawy oświadczenie zawarte we wniosku wzbudzało wątpliwości i było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, na co zwrócił uwagę Referendarz, wnioskodawca został wezwany o wyjaśnienie w jaki sposób przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe, jak kształtuje się obecnie wysokość miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego na opłaty za prąd, gaz, dostawę wody, wywóz nieczystości, telefony, RTV, leki i przedłożenie na tę okoliczność kopii stosownych rachunków albo pokwitowań z ostatniego miesiąca albo za ostatni okres rozliczeniowy. Zarządzenie wraz z formularzem PPF doręczono skarżącemu w dniu 9 marca 2016 r., ten zaś w zakreślonym terminie przesłał pocztą wypełniony i podpisany obowiązujący formularz PPF. Poprzestając na przepisaniu istotnej treści kierowanych do niego pytań i powieleniu niespójnych logicznie wywodów z wcześniejszych swoich pism nie udzielił jednak odpowiedzi, o które był wzywany.
Ten stan rzeczy powoduje, że przyznanie stronie prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. Zasadnie wskazuje Referendarz, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie trafnie oceniono, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05).
Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia sprzeciwu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 § 1 pkt 2, art. 245 oraz art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.