Uzasadnienie
Po przesłaniu skarżącemu urzędowego formularza "PPF" wniosku o prawo pomocy zgodnego z obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzorem określonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz.U. z 28.08.2015 r. poz. 1257) skarżący w złożonym dnia 02.05.2016 (wpływ 05.05.2016 r.) wniosku (k. 287) skorygował pierwotną informację o przedmiocie zaskarżenia zwartą we wniosku z dnia. 23.03.2016 (k. 249) a następnie z dnia 12.04.2016 (k. 280) podając ostatecznie, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Pismo do wiadomości sygn. akt [...] z 26 maja 2014 r".
Z kolei w złożonym w dniu 01.06.2016 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy poinformował, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Pismo do wiadomości sygn. akt [...] z 14 sierpnia 2014 r (k. 271).
Z urzędu stwierdza się, że na przestrzeni ostatnich sześciu miesięcy skarżący złożył w licznych, prawomocnie zakończonych sprawach kilkadziesiąt wniosków o przyznanie prawa pomocy. We wszystkich tych wnioskach skarżący informuje, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem zamierza obejmować albo podobnej treści pisma albo postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 285a §1 ppsa). W realiach niniejszej sprawy nie ma o tym mowy. Wnioskodawca w swych wnioskach deklaruje zamiar złożenia takiej skargi ale jej przedmiotem zamierza uczynić pisma Prezesa WSA w Krakowie przedstawiające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargi J. J. na przewlekłość postępowania wraz z aktami sądowymi (k. 150; 172).
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecne złożonych wniosków strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest więc zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.