Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 10 czerwca 2009 r. o wypłacenie świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego
Jako podstawę prawną wskazał art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa jest tożsama ze sprawą skargi odrzuconej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 maja 2016 r., III SAB/Kr 3/16 – postanowienie to stało się prawomocne 12 lipca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga została odrzucona ponieważ była niedopuszczalna. Sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji została prawomocnie rozstrzygnięta wskazanym w odpowiedzi na skargę, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2016 r., III SAB/Kr 3/16.
W powołanym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył, że skoro Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku rozpoznać nadesłanego przez skarżącego wniosku w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to skarga K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji była niedopuszczalna z powodu braku kognicji sądu administracyjnego.
Biorąc nawet pod uwagę, że powołane rozstrzygnięcie odrzuciło skargę ze względów formalnych (tu: brak kognicji sądu administracyjnego), to z akt wynika, że organ wydał 1 października 2009 r. decyzję nr [...] umarzającą postępowanie w przedmiocie uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Kwestia utraty uprawnień została w sposób ostateczny uregulowana decyzją [...] z 26 sierpnia 2009 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r., III SA/Kr 1018/09 skargę oddalił.
Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej z 26 sierpnia 2009 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.