Uzasadnienie
M. O., J. J. oraz K. M. wnieśli za pośrednictwem Starosty (pismo wpłynęło do organu w dniu 17 marca 2014 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu w sprawie ewidencji gruntów.
Występujący w sprawie pełnomocnik M. O., J. J. i J. M. adwokat P. M. w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. poinformował, że skarżący K. M. zmarł i pozostawił następców prawnych w osobach: J. M., E. M., D. W., D. M., P. M. i A. C. Sąd zobowiązał pełnomocnika M. O., J. J. i J. M. wezwaniem z dnia 9 maja 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 29 kwietnia 2016 r., do wykazania w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania trybu zaskarżenia bezczynności Starosty, to jest przedstawienia złożonego przez nich, bądź poprzednika prawnego J. M., zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie tej samej treści zostało skierowane do pozostałych następców prawnych K. M. Wezwania zostały doręczone: D. W. i E. M. w dniu 13 maja 2016 r., pełnomocnikowi adwokatowi P. M. w dniu 16 maja 2016 r., A. C., D. M., P. M. również w dniu 16 maja 2016 r.,
Wezwania nie zostały wykonane, jedynie pełnomocnik J. M. w piśmie, nadanym w dniu 20 maja 2016 r., działając imieniem J. M., cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie uzależniona jest od dochowania trybu zaskarżenia wskazanego w przepisach art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.) stanowiącego, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – w zw. z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) stanowiącego z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wezwani do wykazania zachowania trybu zaskarżenia, czyli wniesienia zażalenia poprzedzającego skargę – nie wykonali wezwania Sądu. Termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie, kolejno wobec D. W. i E. M. w dniu 20 maja 2016 r., wobec pozostałych skarżących w dniu 23 maja 2016 r.
Pełnomocnik J. M. złożył co prawda oświadczenie o cofnięciu skargi, niemniej oświadczenie to nie ma skutku procesowego, ponieważ jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Skarga natomiast osoby, która złożyła oświadczenie o jej cofnięciu, w kontekście niewykazania, że zachowała tryb zaskarżenia – jest niedopuszczalna, stąd podlega odrzuceniu, tak jak i skarga pozostałych skarżących na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonych wpisów sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł w punktach 2 i 3 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718).