Uzasadnienie
Przedmiotem skargi była bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący Z. Z. i Z. Z. upatrywali bezczynności w nierozpoznaniu ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 30 grudnia 2011 r. o rozgraniczeniu nieruchomości nr [...], pomimo upływu kilku miesięcy od złożenia wniosku.
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego z dnia 28 marca 2013 r., w pismach z dnia 2 kwietnia 2013 r., skarżący zostali wezwani solidarnie do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki z odpisami zarządzeń zostały doręczone skarżącym dnia 5 kwietnia 2013 r. Do chwili orzekania przez Sąd skarżący nie nadesłali odpisów skargi, nie uiścili również wpisu sądowego.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. skierowanym do SKO skarżący oświadczyli, że cofają skargę wobec wydania przez organ 18 marca 2013 r. decyzji nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 30 grudnia 2011 r. o rozgraniczeniu nieruchomości nr [...]. SKO przesłało ww. pismo skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, celem wykorzystania w prowadzonym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem w myśl art. 58 § 3 P.p.s.a., a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie prócz skarżących i organu administracji status strony przysługiwał trzem uczestnikom postępowania. Nie załączenie wymaganych odpisów skargi stanowi jej brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 P.p.s.a.
Z kolei zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Stosownie do art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skarżący odebrali przesyłki z zarządzeniami o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu dnia 5 kwietnia 2013 r. Termin do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu minął bezskutecznie z upływem 12 kwietnia 2013 r.
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 (LEX nr 335007) "Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. (...) Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. (...) Cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu."
Sąd w przedmiotowej sprawie, podzielając w pełni powyższe stanowisko, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 a także art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.