Uzasadnienie
W dniu 22 kwietnia 2013r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 23/12. Jako podstawę żądania skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, co wyraża się w tym, że wznowienie postępowania przysługuje od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach.
Zgodnie z art. 270 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach przewidzianych w Dziale VII zatytułowanym "Wznowienie postępowania", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Przytoczony przepis dopuszcza możliwość wznowienia postępowania jedynie takiego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania polega bowiem na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego w przypadkach zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia. Nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania oznacza, że w procesie badania dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej, a przesłanki wznowieniowe muszą być interpretowane w sposób ścisły, albowiem instytucja ta służy w praktyce obalaniu prawomocnych orzeczeń sądowych, co z kolei zakłóca pewność obrotu prawnego (wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012r, sygn. akt I FSK 281/12 – https://cbois.nsa.gov.pl).
Dokonując kontroli skargi w sprawie wznowienia postępowania sądowego należy w pierwszej kolejności ustalić, czy zaistniała w sprawie przesłanka wznowienia otwierająca drogę do ponownego zbadania sprawy. Dopiero wtedy można przystąpić do ponownego zbadania sprawy.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga dotyczy sprawy o sygnaturze III SAB/Kr 23/12. W sprawie tej, w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 3102/12 uchylającym postanowienie tut. Sądu z dnia 29 czerwca 2012r., sygn. akt III SAB/Kr 23/12, sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą tj. III SAB/Kr 31/13. Wyrok w tej sprawie zapadł w dniu 10 września 2013r i jest nieprawomocny.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013r. tj. przed uprawomocnieniem się orzeczenia z dnia 10 września 2013r. stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art.250 tej ustawy w związku z art.29 ust.1 ustawy z dnia z 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2009.146.1188), określając ich wysokości na podstawie § 19 pkt.1 i § 18 ust.1 pkt.1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348).