Uzasadnienie
M. O. została zobowiązana wezwaniem z dnia 6 maja 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 4 maja 2016 r., do wykazania trybu zaskarżenia bezczynności Starosty w sprawie ewidencji gruntów (skarga z daty 10 marca 2014 r., wpłynęła do organu w dniu 11 marca 2016 r.) poprzez wykazanie, że poprzedziła skargę zażaleniem do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 12 maja 2016 r.
Skarżąca pismem z dnia 16 maja 2016 r. złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Dopuszczalność skargi M. O. uzależniona jest od dochowania trybu zaskarżenia wskazanego w przepisach art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) stanowiącego, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – w zw. z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) stanowiącego z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca wezwana do wykazania zachowania trybu zaskarżenia, czyli wniesienia zażalenia poprzedzającego skargę – nie wykonała wezwania Sądu. Termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 19 maja 2016 r.
Skarżąca złożyła co prawda oświadczenie o cofnięciu skargi, niemniej oświadczenie to nie ma skutku procesowego, ponieważ jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Skarga natomiast osoby, która złożyła oświadczenie o jej cofnięciu, w kontekście niewykazania, że zachowała tryb zaskarżenia – jest niedopuszczalna, stąd podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.