Uzasadnienie
Skarżący D. W., E. M., D. M., P. M., A. C., J. M. i E. M. zostali zobowiązani wezwaniem z dnia 4 maja 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 29 kwietnia 2016 r., do wykazania trybu zaskarżenia bezczynności Starosty w sprawie ewidencji gruntów (skarga z daty 10 marca 2014 r., wpłynęła do organu w dniu 15 marca 2016 r.) poprzez przedłożenie Sądowi poprzedzającego skargę wniesionego przez nich bądź poprzednika prawnego zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 9 maja 2016 r.
Skarżący nie odpowiedzieli na wezwania Sądu.
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. skarżący E. M. i J. M. złożyli oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Dopuszczalność skargi D. W., E. M., D. M., P. M., A. C., J. M. i E. M. uzależniona jest od dochowania trybu zaskarżenia wskazanego w przepisach art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.) stanowiącego, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – w zw. z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) stanowiącego z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wezwani do wykazania zachowania trybu zaskarżenia, czyli wniesienia zażalenia poprzedzającego skargę – nie wykonali wezwania Sądu. Termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie wobec każdego ze skarżących w dniu 16 maja 2016 r.
Skarżący E. M. oraz J. M. złożyli co prawda oświadczenie o cofnięciu skargi, niemniej oświadczenie to nie ma skutku procesowego, ponieważ jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Skarga natomiast osób, które złożyły oświadczenie o jej cofnięciu, w kontekście niewykazania, że zachowały tryb zaskarżenia – jest niedopuszczalna, stąd podlega odrzuceniu, tak jak i skarga pozostałych skarżących na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji postanowienia.