Uzasadnienie
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku o wypłatę należnych świadczeń związanych z wypoczynkiem funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku oraz członków jego rodziny za rok 2015.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz brak wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie przyznania świadczenia socjalnego.
Zauważyć w pierwszej kolejności należy, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Wobec powyższego, istotą sprawy jest zatem ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Wojewódzkim Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podkreślić przy tym należy, że w analogicznym przedmiocie sprawa skarżącego była wielokrotnie rozpoznawana przez sądy administracyjne (m.in. postanowieniami WSA w Krakowie: z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III SAB/Kr 4/09, z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 42/13 i III SA/Kr 43/13, postanowieniami WSA w Warszawie: z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 168/09, z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 699/10).
W ocenie Sądu, skarżony organ – Komendant Wojewódzki Policji – nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w powołanych wyżej orzeczeniach Sądów w tej sprawie, nie zachodzi żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego – dopłaty do wypoczynku indywidualnego nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, bowiem organ nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący.
Wyrażone przez Sądy w przedmiocie wypłaty skarżącemu dopłat i dopuszczalności skargi oceny nie tylko należało podzielić, ale i stwierdzić, że wiązały one nie tylko organ, ale i rozpoznający niniejszą sprawę Sąd. Skargę na bezczynność należało zatem odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a tym samym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 4 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.