Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. K. J. wniósł skargę na "niezałatwienie wniosku o dostęp do akt sprawy zgodnie z nakazami ustawy kodeks postępowania administracyjnego". Wniosek dotyczył akt, na podstawie których wydany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. W uzasadnieniu skargi oraz w późniejszym piśmie skarżący zaprezentował stanowisko, że czynność informująca o braku akt nie stanowi załatwienia wniosku o udostępnienie żądanych akt. Zdaniem skarżącego, organ powinien być zobowiązany do załatwienia wniosku zgodnie z nakazami z art. 73 w związku z art. 74 i art. 7 i art. 65 k.p.a. przez przekazanie wniosku do załatwienia organowi – dysponentowi faktycznemu akt.
W odpowiedzi na skargę organ – Komendant Powiatowy Policji–wyjaśnił, że podstawą udostępnienia bądź odmowy udostępnienia akt sprawy jest konieczność posiadania przez organ przedmiotu żądania wnioskodawcy. Przywoływany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08, dotyczył kontroli legalności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 roku nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Ponieważ Komendant Powiatowy Policji nie był stroną w sprawie, jak również żaden z przepisów prawa nie nakłada na organ obowiązku gromadzenia materiałów, w których organ nie pozostaje stroną postępowania – wobec powyższego nie dysponuje jej dokumentacją. Tym samym brak jest możliwości jej udostępnienia skarżącemu czy też odmowa udostępnienia w drodze postanowienia przewidzianego w art. 74 § 2 k.p.a. Organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Skarga na bezczynność organu jest w świetle powołanych przepisów dopuszczalna, o ile zarzucana bezczynność ma miejsce w sprawie podlegającej rozstrzygnięciu (załatwieniu) za pomocą aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Musi zatem chodzić o niezałatwienie w przewidziany prawem sposób wniosku, który taką sprawę kreuje. Wniosek o udostępnienie akt, skierowany do organu, których akt tych nie posiada, gdyż nie prowadził odnośnego postępowania – tego wymogu nie spełnia. W szczególności w przypadku złożenia takiego wniosku nie sposób zidentyfikować sprawy, która wymagałaby załatwienia przez wydanie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia – w konsekwencji w takim przypadku nie wstępuje też zaskarżalna bezczynność.
Niezależnie od powyższego, warto zauważyć, że z akt nie wynika by skarga została poprzedzona ponagleniem, co również stanowiłoby o jej niedopuszczalności (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Dodać też należy, że nawet gdyby uznać, iż intencją skarżącego było zaskarżenie samej czynności informującej (informacji o braku akt) – to skarga również byłaby niedopuszczalna. Taka czynność nie mieści się bowiem w katalogu zaskarżalnych aktów i czynności, zawartym w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.