Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. J. J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. W ocenie skarżącego bezczynność w działaniu tego organu wystąpiła poprzez brak wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w sprawie radcy prawnego M. W., pomimo złożenia przez skarżącego pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. wniosku w tym przedmiocie.
Wraz ze skargą złożono wniosek o wymierzenie grzywny ww. organowi za naruszenie art. 287 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych powyżej, a ponadto na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Zasady ponoszenia odpowiedzialności dyscyplinarnej przez radców prawnych zostały uregulowane w rozdziale 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm.; dalej: u.r.p.). Jednakże żaden z przepisów tej ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego. Stosownie bowiem do treści art. 622 ust. 1 u.r.p., od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych, kasacja do Sądu Najwyższego. Natomiast art. 741 u.r.p. stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Stanowisko w przedmiocie braku właściwości sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych radców prawnych potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo. Wskazuje się w nim, że ustawodawca objął postępowania dyscyplinarne niektórych grup zawodowych możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co dotyczy np. policjantów lub funkcjonariuszy celnych, a jednocześnie niektóre podmioty, m. in. radców prawnych, możliwości takiej pozbawił nie wskazując wyraźnie w u.r.p. podstawy do kontroli sądowoadministracyjnych działalności organów dyscyplinarnych tej korporacji (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 219/07 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 72/06 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych przyczyn, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowiono o odrzuceniu skargi na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych.