Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych.
Następnie skarżący skierował do Sądu pismo procesowe z dnia 14 lipca 2014 r. oznaczone jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W jego treści podał, że "zaskarża" ww. postanowienie, a w uzasadnieniu tego pisma przedstawił swoje zastrzeżenia pod adresem ww. postanowienia, a także przedstawił swoją sytuację prawną oraz skomentował działalność sądów, organów administracji publicznej i samorządu radców prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), jak również powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że wniesione przez skarżącego pismo procesowe, oznaczone jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" stanowiło środek zaskarżenia postanowienia z dnia 29 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność. Z jego treści wynika bowiem, że intencją skarżącego było doprowadzenie do sądowej kontroli bezczynności Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych, a zatem uchylenie wspomnianego postanowienia z dnia 29 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi w tym przedmiocie. Taki cel skarżący mógłby osiągnąć jedynie wnosząc skargę kasacyjną, która jest jedynym zwyczajnym środkiem zaskarżenia takiego postanowienia. Toteż w ocenie Sądu, wadliwe oznaczenie tego pisma jako "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj (zob. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1182/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy jednak zauważyć, że skarżący sporządził omawiane pismo samodzielnie i podpisał je osobiście. Z powołanego wyżej 175 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, skoro z okoliczności sprawy nie wynika, by skarżący był sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Toteż sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę bez dochowania powyższym zasadom jest brakiem skargi kasacyjnej, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 776/13; LEX nr 1443387).
Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej – w tym o przymusie sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego – w punkcie 2. pouczenia zawartego w piśmie przewodnim z dnia 12 czerwca 2012 r., doręczonym skarżącemu w dniu 30 czerwca 2014 r. wraz z odpisem ww. postanowienia z dnia 29 maja 2014 r.
Wobec powyższego Sąd postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na zasadzie art. 178 p.p.s.a.