Uzasadnienie
Skarżący pismem z 15 kwietnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "nieuzasadnionej zawiłości" dotyczącej podania z 23 sierpnia 2020 r. o udostępnienie akt sprawy administracyjnej.
W ww. piśmie z 23 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł o sporządzenie kopi cyfrowych lub kserokopii akt postępowania administracyjnego do liczby dziennika [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zaznaczył, że sprawa wniosku skarżącego została załatwiona poprzez przesłanie skarżącemu żądanych dokumentów. Dokumenty zostały przesłane 3 września 2020 r. za pismem datowanym na 2 września 2020 r. o numerze [...]. Dokumenty zostały odebrane przez skarżącego 7 września 2020 r., a 9 września 2020 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazując m.in. na braki w przesłanych dokumentach tj. brak przeglądu akt, brak dokumentu zapoznania się z aktami sprawy przez stronę w trybie art. 10 k.p.a., brak pouczenia strony o przysługujących jej prawach.
Organ wskazał również, że skarżącemu za pismem z 11 września 2020 r. nr [...] udostępniono dokumenty znajdujące się w aktach sprawy od pozycji 1 do 42 tj. 104 karty dodatkowo uzupełnione o przegląd akt. Powyższe dokumenty zostały odebrane 14 września 2020 r. Natomiast skarga na ww. pismo z 2 września 2020 r. o numerze [...] została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 29 października 2020 r., III SA/Kr 1066/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi.
Z akt administracyjnych (k.
7) wynika bowiem, że skarżący zażądał w ww. piśmie z 23 sierpnia 2020 r. "kopii cyfrowych, względnie kserokopii akt świadczonego za przeprowadzone postępowania administracyjnego do liczby dziennika [...], nieznanego mi w jakimkolwiek zakresie i z którymi wbrew art. 10 par. 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego nie zostałem zapoznany...".
Z akt wynika również, że pismem z 2 września 2020 r. (k.
- 9) organ przesłał żądane dokumenty "do sprawy [...]". Przesłał również (k.
- 17) żądany przegląd akt.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.
Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i doręczył żądane dokumenty (pismami z 2 i 11 września 2020 r.) tj. przed wniesieniem skargi to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Wprawdzie dodatkowo, już w kolejnym piśmie (ponaglenie z 13 kwietnia 2021 r.) skarżący wspominał o dokumencie związanym z zapoznaniem się przez niego z aktami sprawy, ale jak sam przyznał w skardze złożonej do sprawy III SA/Kr 1066/20 – z dokumentami postępowania się nie zapoznawał.
Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienia NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, a także z 16 marca 2021 r., III OZ135/21).
Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ.
W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność była niedopuszczalna ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że sprawa o sygnaturze [...] dotyczyła decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z 27 października 2011 r. o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z 20 lutego 2012 r zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, dokonując jedynie zmiany jej podstaw prawnych. Decyzja ta została poddana kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z 5 lipca 2012 r. III SA/Kr 372/12, oddalił skargę, co następnie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2014 r. I OSK 708/13 oddalając skargę kasacyjną.