Uzasadnienie
D. S., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w Krakowie, w przedmiocie nieodebrania ślubowania i nieumieszczenia w wykazie zastępców notarialnych Izby Notarialnej w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Izby Notarialnej w Krakowie wniósł o jej oddalenie.
Organ wskazał, że Rada Izby Notarialnej w Krakowie uchwałą nr X/133/2020 z dnia 28 sierpnia 2020 r. nie wyraziła zgody na przyjęcie ślubowania oraz umieszczenie skarżącego w wykazie zastępców notarialnych Izby Notarialnej w Krakowie, szczegółowo uzasadniając wydane rozstrzygnięcie. W związku z tym niezasadne jest zarzucanie bezczynności organu, skoro sprawa została rozstrzygnięta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III OZ 94/21, CBOSA). Podobnie w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), stwierdził, że: "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Jakkolwiek przywołane uchwały traktują bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowane w nich poglądy dotyczą także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności.
W niniejszej sprawie przedmiotowa skarga została złożona po wydaniu przez Radę Izby Notarialnej w Krakowie uchwały nr X/133/2020 z dnia 28 sierpnia 2020 r. o odmowie wyrażenia zgody na przyjęcie ślubowania oraz umieszczenie skarżącego w wykazie zastępców notarialnych Izby Notarialnej w Krakowie. Z kolei uchwałą nr X/4/2021 z dnia 22 stycznia 2021 r. Krajowa Rada Notarialna po rozpoznaniu wniosku skarżącego odmówiła stwierdzenia nieważności ww. uchwały z dnia 28 sierpnia 2020 r. nr X/133/2020.
Jedynie na marginesie zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Kr 103/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił już skargę skarżącego na bezczynność Prezesa Rady Izby Notarialnej w Krakowie w przedmiocie nieodebrania ślubowania i nieumieszczenia w wykazie zastępców notarialnych Izby Notarialnej w Krakowie.
Jednakże postanowienie o odrzuceniu skargi nigdy nie ma waloru powagi rzeczy osądzonej. Z tego względu przedmiotowa skarga została odrzucona z tej samej przyczyny, co poprzednia skarga odrzucona postanowieniem z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Kr 103/21.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji postanowienia.