Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. J. I. zwrócił się do Starosty o wydanie "zaświadczenia sporządzonego nieformalnie dokumentu inwestycji geodezyjnej przez Pana geodetę uprawnionego K. B. działki [...] a działką [...] obręb O o numerze [...] z dnia 14 maja 2013 r."
Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Starosta odmówił wydania żądanego zaświadczenia, lecz Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] 2014 r. uchylił postanowienie Starosty, nakazując organowi I instancji wyjaśnienie wątpliwości co do treści pisma J. I. z 4 kwietnia 2014 r. poprzez wezwanie wnioskodawcy o sprecyzowanie tego pisma.
Starosta dwukrotnie wzywał J. I. do sprecyzowania pisma z 4 kwietnia 2014 r. (wezwania z dnia 12 czerwca 2014 r. i 1 lipca 2014 r.), a następnie uznał, że odpowiedzi J. I. zawarte w pismach z dnia 17 czerwca 2014 r. oraz 4 lipca 2014 r. nie doprowadziły do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z 4 kwietnia 2014 r.
W rezultacie Starosta pismem z dnia 23 lipca 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 64 § 2 kpa, pozostawił wniosek J. I. z dnia 4 kwietnia 2014 r. bez rozpoznania.
Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. J. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił Staroście bezczynność w wydaniu zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 30 września 2014 r. skarżący został wezwany, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przedstawił dowód na to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty wezwał ten organ do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący ponownie opisał fałszerstwa, jakie, jego zdaniem, miały miejsce odnośnie opisanej wyżej dokumentacji geodezyjnej. Skarżący nadesłał też kopie protokołu granicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 14 maja 2013 r., pisma skierowanego do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 7 lutego 2011 r., pisma Starosty z dnia 31 października 2013 r., protokołu z przyjęcia strony z dnia 14 października 2013 r., pisma Starostwa Powiatowego z dnia 3 października 2013 r. oraz pisma J. i H. I. skierowanego do tego Starostwa opatrzonego datą 13 września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności Starosty w wydaniu zaświadczenia, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ppsa. Starosta zarzucił skarżącemu, że przed wniesieniem skargi nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto z akt administracyjnych oraz informacji podanych przez samego skarżącego w odpowiedzi na wezwanie z dnia 30 września 2014 r. jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący, nie dochował wymogu określonego w art. 52 § 3 ppsa.
Z przedstawionego powyżej przebiegu wydarzeń poprzedzających wniesienie niniejszej skargi wynika, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia zostało zainicjowane pismem J. I. z dnia 4 kwietnia 2014 r. Jeśli zatem J. I. zarzuca Staroście bezczynność w wydaniu żądanego zaświadczenia, to przed wniesieniem skargi, a więc w okresie od 4 kwietnia 2014 r. do dnia wniesienia skargi na bezczynność, winien był wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Żaden z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz nadesłanych przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie nie wskazuje na to, że po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, a przed wniesieniem skargi na bezczynność J. I. wzywał Starostę do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewydaniu wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia.
Skoro skarżący nie wezwał prawidłowo Starosty do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia. Zatem przedmiotowa skarga była niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.