Uzasadnienie
Pismami z 14 kwietnia i 16 kwietnia 2018 r. W. G. (dalej: "skarżący") wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z 9 listopada 2017 r. (nr SKO.ŚR/4111/915/2017), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 4 września 2017 r. (nr [...]) o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego. Organ postanowieniem z 20 grudnia 2019 r. wznowił postępowanie zakończone przedmiotową decyzją. W pismach z 22 kwietnia 2020 r. skarżący podtrzymał wniosek o wznowienie postępowania i przedstawił argumentację dotyczącą wyjścia na jaw nowych okoliczności, prawa skarżącego do ostatniego słowa i dokonania – w ocenie skarżącego – nadużycia władzy przez organ na szkodę skarżącego.
Decyzją z 12 października 2020 r. nr SKO.ŚR/4111/648/2018 SKO w Krakowie umorzyło wznowione postępowanie. Wyrokiem z 6 września 2021 r. (sygn. akt III SA/Kr 1357/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższą decyzję. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 maja 2022 r. (nr SKO.ŚR/4111/1587/2021) kolejny raz umorzyło wznowione postępowanie. Skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 12 grudnia 2022 r. (sygn. III SA/Kr 1069/22).
Pismem z 26 lutego 2023 r. skarżący wniósł ponaglenie do organu, domagając się niezwłocznego załatwienia jego sprawy i podnosząc, że organ nie rozpoznał w terminie ustawowym wskazanego powyżej wniosku z 22 kwietnia 2020 r. Z kolei pismem z 31 grudnia 2023 r. skarżący złożył "skargę na bezczynność organu: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, w przedmiocie: ustalenia jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej sądu włoskiego w Lukce w związku z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2201/2003 z 27.11.2003 r." Do przedmiotowej skargi załączył 2023 r. ww. ponaglenie z 26 lutego 2023 r. nawiązujące do jego wniosku z 22 kwietnia 2020 r. W skardze podkreślał, że SKO w Krakowie nadal nie wydało postanowienia, a okres bezczynności w tym względzie trwa już 1349 dni tj. ponad 3 lata i 8 miesięcy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku i o zasądzenie od organu sumy pieniężnej na jego rzecz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, we wniosku z 22 kwietnia 2020 r. skarżący przedstawił argumentację przemawiającą – jego zdaniem - za wznowieniem postępowania w sprawie dotyczącej odmowy przyznania świadczenia wychowawczego. Jako jedną z nowych okoliczności mających przemawiać za wdrożeniem trybu wznowienia postępowania wskazał to, że "do orzeczeń sądów państw członkowskich UE mają zastosowanie przepisy zawarte w rozporządzeniach unijnych vide Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z 27.11.2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej" (k. 174 a.a.). Dostrzec należy, iż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania sformułowany w piśmie z 22 kwietnia 2020 r. został załatwiony ostateczną i prawomocną decyzją SKO w Krakowie z 12 maja 2022 r. Skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została natomiast wniesiona 31 grudnia 2023 r., zatem po zakończeniu postępowania z wniosku skarżącego (obejmującego m.in. kwestię ustalenia jurysdykcji, o której mowa w skardze).
Rodzi to konieczność odrzucenia tej skargi, jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt I OZ 879/20 oraz postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III OZ 94/21).
Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.