Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1032/08) uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu K. J. (dalej: "skarżący") równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Decyzją z dnia 21 maja 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził nieważności decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 września 2005 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005 r. decyzji nr [...] z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, z uwagi na wydanie jej bez podstawy prawnej.
Decyzją z dnia 14 lipca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji przyznał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. w kwocie 122, 40 zł (pkt 1) oraz orzekł o wygaszeniu z dniem 13 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji (punkt 2).
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji i wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
W dniu 25 maja 2021 r. skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, wskazując na brak wykonania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożonej za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący wniósł na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a") skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w postaci braku wykonania i załatwienia przez organ Policji sprawy rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1032/08.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Należy wskazać, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (por. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Zgodnie z art. 268 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie, akta administracyjne zwraca się organowi administracji publicznej, a termin do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej określony w przepisach prawa liczy się od daty doręczenia akt organowi (§ 2).
W realiach niniejszej sprawy skarżący wniósł w dniu 26 maja 2021 r. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji (poprzedzoną złożeniem ponaglenia w dniu 25 maja 2021 r.), mimo że w dniu 21 maja 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 września 2005 r., po uchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. Co więcej, ostateczną i prawomocną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji wygaszono z dniem 1 maja 2005 r. decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zasadności wniesienia skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi, a zatem nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie skargi na bezczynność złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało już zakończone. W realiach niniejszej sprawy, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. właściwe organy rozstrzygnęły ostateczną decyzją sprawę administracyjną, której dotyczył ww. wyrok.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.