Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 stycznia 2014r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niezałatwienie sprawy powierzenia skarżącemu w czasie służby czynnej w Policji obowiązków na stanowisku dowódcy Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego Komisariatu Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że niniejsza skarga jest kolejną skargą na prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji czynności w sprawie powierzenia ww. obowiązków dowódcy Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego Komisariatu Policji, w zastępstwie za mianowanego na to stanowisko D. B. i przyznania adekwatnego do pełnionej funkcji uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniami z dnia 22 maja 2013r., sygn. akt III SAB/Kr 20/13 i z dnia 13 czerwca 2013r., sygn. akt III SAB/Kr 49/13 - skargi odrzucił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie z wniosku z dnia 11 października 2012r. powierzenia skarżącemu obowiązków dowódcy Ogniwa Patrolowo-lnterwencyjnego Komisariatu Policji.
W związku z powyższym należy stwierdzić,że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy ww. skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), zwana dalej p.p.s.a., określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jednocześnie w art.5 ww. ustawy określono katalog spraw, których sądy te nie rozpoznają. Stosownie do art.5 pkt.2, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Oznacza to, że wyłączona jest kompetencja sądów administracyjnych we wskazanej kategorii spraw. Niedopuszczalna jest zatem skarga nie tylko na decyzje, postanowienia, akty i czynności, ale także na bezczynność organów w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Jednym z przejawów podległości służbowej funkcjonariusza Policji jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania o awansowaniu na wyższy stopień służbowy lub stanowisko. Sprawy z tego zakresu należą do wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Funkcjonariuszowi Policji nie przysługuje roszczenie o awans w stopniu lub stanowisku, a tym bardziej roszczenie to nie przysługuje funkcjonariuszowi w stanie spoczynku. Sprawy z tego zakresu nie korzystają z ochrony sądowej.
Odnosząc się do kwestii prawomocnego odrzucenia skarg dotyczących tej samej sprawy należy stwierdzić, że odrzucenie skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest spowodowane tym, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nie dlatego, że sprawa korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jak sugeruje organ w odpowiedzi na skargę. Odrzucenie skargi oznacza, że sąd administracyjny nie dokonał merytorycznej oceny zasadności skargi. Powagę rzeczy osądzonej mogą mieć tylko orzeczenia sądowe rozstrzygające co do istoty sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc tylko wyroki. One bowiem zawierają ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej i rozstrzygają o dalszym obowiązywaniu lub utracie mocy wiążącej w czasie tego aktu lub czynności.
W rozpatrywanej sprawie wniesiona skarga jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt.1 p.p.s.a.