Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 12 grudnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 92/16

Uzasadnienie

Z. B. pismem z dnia 27 października 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego polegającej na nierozpoznaniu zażalenia skarżącego z dnia 19 sierpnia 2016 r. wniesionego w trybie art. 306 Kodeksu postępowania karnego, na bezczynność Komisariatu Policji w związku z żądaniem podjęcia interwencji na zgłoszenie pisemne z dnia 20 lutego 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie leży w kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 58 § 1 P.p.s.a. Brak jest bowiem sprawy sądowoadministracyjnej, gdyż postępowanie toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, co przesadzą o właściwości sadów powszechnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz.718), dalej zwanej w skrócie "P.p.s.a.", określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
4. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

1. 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
2. 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
3. 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 6, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
4. 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 5;
6. 10) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Skarżący upatruje bezczynność Prokuratora Okręgowego w nierozpoznaniu jego zażalenia z dnia 19 sierpnia 2016 r. złożonego w trybie art. 306 Kodeksu postępowania karnego, przesłanego przez Z. B. do akt dochodzenia prowadzonego na podstawie art. 308 K.p.k. przez Prokuraturę Rejonową o sygn. akt [...] (sygn. akt [...] Komisariatu Policji). Jak podał organ, skarżący w toku postępowania karnego w tej sprawie nie występował w charakterze strony, składał zeznania w charakterze świadka, a w dniu 20 lutego 2015 r. złożył pismo żądające "podjęcia interwencji", zaś zażalenie z dnia 19 sierpnia 2016 r. nie wpłynęło do Prokuratora Okręgowego.

Przypomnieć należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Skarga przedmiotowa nie dotyczy bezczynności Prokuratora Okręgowego w zakresie aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a., a to z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast postępowanie, którego dotyczy skarga o bezczynność toczy się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego, zatem skarga ta nie należy do kognicji sądów administracyjnych.

Tym samym Sąd w tej sprawie nie może rozpoznać skargi skarżącego tylko dlatego, że żadna ustawa nie pozwala Sądowi na rozpoznanie takiej skargi. Sąd nie może w żadnym przypadku i pod żadnym pozorem podejmować jakichkolwiek działań, które naruszałyby obowiązujące prawo.

Mając na uwadze powyższe skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.