Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony adwokat, którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenas A. S-P. w sporządzonej przez siebie skardze kasacyjnej sformułowała również wniosek "o zasądzenie kosztów postepowania nieopłaconego zastępstwa adwokackiego, na rzecz Kancelarii Adwokackiej" (k. [...]).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1415/17 wydanym na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
Wyjaśniając powody odrzucenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w podstawie kasacyjnej badanej skargi kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu, który zdaniem skarżącego został naruszony przez Sąd pierwszej instancji i że taki brak konkretyzacji zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu określenie granic skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, iż usuniecie tej wadliwości nie jest również możliwe poprzez analizę argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, bowiem nie zawiera ona wskazania jakichkolwiek norm prawa, którym Sąd pierwszej instancji miałby uchybić. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że opisane braki skargi kasacyjnej są na tyle istotne i nienaprawialne w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, że uniemożliwiają sądowi działającemu w granicach określonych w art. 183 §1 ppsa jej rozpoznanie (vide: uzasadnienie str. 4 i 5 k. 94-95).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Wniosek wyznaczonej adwokat o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie albowiem w sytuacji gdy pomoc adwokata dawała stronie jedynie złudzenie skuteczności postępowania trudno wywodzić, że wyznaczona adwokat faktycznie udzieliła stronie pomocy prawnej. Ponieważ zaś przyznawanie wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, więc sąd dysponując środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). Orzekający w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II FZ 143/10 że art. 250 §1 ppsa nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika a pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia.
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.