Uzasadnienie
P.T. w dniu 19 lutego 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł.w przedmiocie niewydania decyzji o przyznaniu stypendium za wyniki w nauce. Skarga została przesłana do sądu w dniu 23 czerwca 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 13 września 2010 r. skarżący został wezwany do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy złożona skarga dotyczy skargi na bezczynność w przedmiocie braku stanowiska Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. wobec bezczynności organu I instancji, pomimo wniesienia skargi w trybie art. 37 § 1 Kpa, czy też skarga dotyczy niewydania przez Rektora decyzji w przedmiocie stypendium za wyniki w nauce, z zaznaczeniem, że taką decyzję organ II instancji może wydać dopiero w trybie odwoławczym.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem procesowym z dnia 21 września 2010 r. P.T. oświadczył, że jego skargę należy traktować jako skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. wobec braku stanowiska na bezczynność organu I instancji, pomimo wniesienia skargi w trybie art. 37 § 1 Kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. polegającą na nierozpoznaniu zażalenia na bezczynność organu I instancji, wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej Kpa.
Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Stosownie do treści art. 37 § 1 Kpa. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 Kpa. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Zażalenie, o którym mowa wyżej jest zatem swoistym środkiem prawnym, który skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2. W razie uznania zasadności zażalenia organ wyższego stopnia: 1) wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy, 2) zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki, 3) zarządza, w razie potrzeby, podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi na bezczynność organu administracji publicznej i tym samym stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji zgodnie z art. 52 p.p.s.a.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kpa., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996/1/39; postanowienie NSA z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, publ. LEX 78952; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SAB/GL 21/09, LEX 504035; postanowienie WSA w Opolu z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt I SAB/Op 11/10, internet– Centralna Baza Orzeczeń Sądowych NSA).
Z powyższych względów skargę P. T. uznać należało za niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
t.p.