Uzasadnienie
III SAB/Łd 5/07
W dniu 18 marca 2010 r. J. N. złożył pismo zatytułowane "Zażalenie na zarządzenie WSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2010 r.". W treści powyższego strona sformułowała jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez "zwolnienie od kosztów sądowych", nie załączając jednakże w związku z tym formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Odnośnie informacji o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący odwołał się w niniejszym wniosku do składanych uprzednio na urzędowych formularzach "PPF" oświadczeń, powołując w tym względzie formularz złożony do akt niniejszej sprawy (sygn. akt III SAB/Łd 5/07) oraz do sprawy o sygn. akt III SO/Łd 3/09 dotyczącej wyłączenia sędziego NSA Janusza Nowackiego od orzekania w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 5/07. Obecnie sprawa o sygn. akt III SO/Łd 3/09 prowadzona jest pod sygnaturą III SA/Łd 5/07, której to sprawy dotyczy wniosek o wyłączenie sędziego.
W tej sytuacji, referendarz rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy oparł się na informacjach o stanie rodzinnym, majątku i dochodach przedłożonych we wskazanych przez skarżącego formularzach "PPF" z dnia 9 marca 2009 roku i 1 lipca 2009 roku.
Nadmienić w związku z tym należy, że wniosek złożony w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 5/07 w dniu 9 marca 2009 r. został rozpoznany postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 5 czerwca 2009 r., w związku ze złożeniem sprzeciwu od uprzednio wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 13 marca 2009 r. Postanowieniem tym Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W sprawie prowadzonej uprzednio pod sygn. akt III SO/Łd 3/09 również odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2009 r., wydane po uprzednim wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza z dnia 10 lipca 2009 r.).
W obydwu przypadkach podstawą do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy było ustalenie, że miesięczne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą łącznie 9.000 zł, co wobec faktu, iż w gospodarstwie domowym pozostają trzy osoby, dawało średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny w kwocie ok. 3.000 zł. Sąd w uzasadnieniach powoływanych postanowień wskazywał ponadto na fakt posiadania przez skarżącego zdeponowanych na koncie bankowym oszczędności w kwocie 30.000 zł.
W tej sytuacji faktycznej, w związku z wniesieniem kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie referendarz sądowy, dokonując oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułowanego w piśmie z dnia 18 marca 2010 r. opierał się na oświadczeniach zawartych w formularza "PPF" załączanych uprzednio przez skarżącego w dniach 9 marca 2009 roku i 1 lipca 2009 roku, wobec bezpośredniego wskazania przez samego skarżącego na te oświadczenia.
Z oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartych we wskazanych formularzach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną E. N. i synem J. N. (26 lat). Skarżący jest właścicielem dwóch mieszkań o powierzchni odpowiednio 75 m2 i 30 m2. Zarówno skarżący jak i jego żona oraz syn osiągają stałe dochody z tytułu umów o pracę. Skarżący w wysokości ok. 3.000 zł, jego żona również w wysokości ok. 3.000 zł oraz syn także w wysokości ok. 3.000 zł. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego w wysokości ok. 9.000 zł miesięcznie, czyli ok. 3.000 zł na jednego członka rodziny. Skarżący podał również, że dysponuje oszczędnościami pieniężnymi w wysokości 30.000 zł, zgromadzonymi na terminowej lokacie bankowej.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi] należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, iż stosownie do powołanych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 roku o sygn. akt GZ 71/04). W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
W tej sytuacji referendarz sadowy uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy zwrócić bowiem uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dwukrotnie – postanowieniami z dnia 9 marca 2009 r. i 18 sierpnia 2009 r. odmówił już w niniejszej sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Składając kolejny wniosek skarżący nie wykazał w żaden sposób, by zmieniły się okoliczności, leżące u podstaw poprzednich rozstrzygnięć w przedmiocie prawa pomocy, a w szczególności, że jego sytuacja bytowa uległa zmianie. Co więcej – aktualny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia, co nie pozwala referendarzowi na dodatkową ocenę przesłanek przyznania prawa pomocy.
Dlatego też, w ocenie referendarza sądowego, brak jakichkolwiek okoliczności świadczących o zmianie stanu majątkowego strony przesądza o braku podstaw do zmiany stanowiska zaprezentowanego w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2008 r. i z dnia 18 sierpnia 2009 r., wydanych w tej samej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.
R.A.