Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r. Wnioskiem sporządzonym dnia 5 stycznia 2015 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Następnie w złożonym w dniu 12 lutego 2015 r. urzędowym formularzu PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2015 r. (potwierdzenie odbioru k-333 akt sąd.) i nie zostało przez skarżącego zaskarżone.
W dniu 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydał postanowienie o stwierdzeniu prawomocności i stwierdził, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest prawomocne od dnia 3 lutego 2015 r.
Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. Jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Stosownie do powołanego unormowania, złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest więc dopuszczalne w każdym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, aż do czasu jego prawomocnego zakończenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II OZ 684/06; postanowienie NSA z 21 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 514/09 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 18 stycznia 2016 r. o ustanowienie adwokata został złożony po stwierdzeniu prawomocności postanowienia o odrzuceniu skargi strony, a więc po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą strony. Wniosek taki jest niedopuszczalny, nie podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu
Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy wskazane w powyższym przepisie, bowiem złożony przez skarżącego w dniu 18 stycznia 2016 r. jest niedopuszczalny, zatem brak jest podstaw do rozpoznania wniosku.
Z tych względów oraz na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.