Uzasadnienie
Dnia 9 kwietnia 2008 roku J.B., J. B. i T. B. wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J.B. oraz T. B. Dnia 6 stycznia 2009 roku J. B. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku J.B. wskazała, że jest wdową, która ukończyła 93 lata, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedyne źródło jej dochodów stanowi emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1.158,00 zł brutto. Z tej kwoty miesięcznie wydaje około 920, 00 zł. na jedzenie lekarstwa ubrania środki czystości, środki chemii domowej, opiekę i pomoc innych osób, rehabilitację, przejazdy itp. Natomiast pozostałe koszty to – energia elektryczna, ogrzewanie mieszkania (węgiel, gaz, drzewo, podatek od nieruchomości, ciepła i zimna woda, sprzątanie mieszkania, drobne remonty. Wnioskodawczyni jest inwalidką i porusza się na wózku i tzw. balkoniku oraz o kulach. Wnioskodawczyni posiada zabudowaną działkę o powierzchni 1288 m² oraz mieszkanie przedwojenne wymagające remontu. Nie posiada natomiast oszczędności, a ni przedmiotów wartościowych o wartości przekraczającej 3000 euro.
Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powołanych powyżej przepisów wynika, że instytucja prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść kosztów sądowych oraz uiścić wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Wskazana konstrukcja cytowanych przepisów oznacza jednak, że prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, a korzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w ciężkiej sytuacji finansowej.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wynika że, sytuacja wnioskodawcy jest rzeczywiście trudna. J. B. jest niepełnosprawną emerytką, która utrzymuje się ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi 1.158,46 zł. Cała ta kwota jest przeznaczana na bieżące utrzymanie, gdyż wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności. W takiej sytuacji poniesienie dodatkowych wydatków przez nią jest niemożliwe, a uiszczenie kosztów honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru jest wręcz wykluczone. Tym samym należy uznać, że J.B. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga
D.W.d