Uzasadnienie
W dniu 29 września 2014 r. E. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej w [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania jej dopuszczalności o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż wyczerpanie środka zaskarżenia konieczne dla wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce, gdy strona wniosła ponaglenie do Ministra Finansów i zostanie ono rozpatrzone, a nie tuż po jego złożeniu. W ocenie organu strona wnosząc skargę do sądu przed rozpatrzeniem ponaglenia nie wyczerpała środków zaskarżenia określonych w art. 562 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Z art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a ww. ustawy.
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art.52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 tejże ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zażalenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w tym przepisie ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu, skargę można wnieść dopiero po ich wyczerpaniu.
Dotyczy to zatem także "ponaglenia", o którym mowa w art.141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na nie załatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez Dyrektora Izby Skarbowej lub Dyrektora Izby Celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymywaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej.
Z unormowań tych wynika, iż skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Celnej można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Uwzględniając natomiast, że przepisy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi do sądu administracyjnego, skargę tę można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ ponaglenia przewidzianego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. I FSK 1325/13 wskazano, iż za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają względy celowościowe. Zajęcie przez organ wyższej instancji stanowiska w tej kwestii jest konieczne, bowiem dopóki organ ten nie wypowie się w tym przedmiocie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, że wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia (patrz także postanowienie NSA – I FSK 1644/12 i II GSK 1355/13, a także orzeczenia WSA – I SAB/Gd 8/97, I SAB/Ol 2/15).
Reasumując uznać należy, iż strona składając w dniu 29 sierpnia 2014 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim złożeniu dniu 28 sierpnia 2014 r. ponaglenia do Ministra Finansów nie uzyskała wyniku rozpoznania ponaglenia, a tym samym nie wyczerpała środków zaskrzenia.
Mając powyższe na uwadze, sąd w pkt 1 sentencji odrzucił skargę na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 jako niedopuszczalną. Zaś stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a z urzędu zwrócił stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.