Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lipca 2004 r. Skarżący M. W. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2004 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportowego. W podsumowaniu skargi, zawartym na jej stronie 8, Skarżący oświadczył, że pragnie złożyć skargę na w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., a nadto na opieszałość urzędników Izby Skarbowej w W. W zakresie, w jakim dotyczyła postanowienia organu odwoławczego, skarga zarejestrowana została w repertorium sądowym pod sygnaturą III SA/Wa 2159/05.
Natomiast w zakresie "opieszałości urzędników" organu skarga uznana została za skargę na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." i zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą III SAB/Wa 21/06.
Uzasadniając zarzut opieszałości urzędników Izby Skarbowej w W. Skarżący wskazał, że proces rozpatrywania jego zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji trwał ponad 8 miesięcy i w jego ocenie nie wniósł żadnych nowych elementów do sprawy. Stwierdził, że usprawiedliwieniem dla takiego czasu trwania postępowania mogłoby być przeprowadzenie przez organ czasochłonnych ekspertyz lub ocen prawnych i tym podobnych czynności, jednak według jego stanu wiedzy takie czynności nie były prowadzone w toku rozpatrywania jego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. W literaturze podnosi się, że o bezczynności organu mówić można w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmie żadnej czynności w sprawie, lub gdy mimo prowadzonego postępowania i istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, ss. 748).
Zgodnie natomiast z art. 52 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia (§ 1), a jeżeli takie środki nie przysługują, wniesienie skargi poprzedzić należy pisemnym wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Środkiem, przysługującym stronie postępowania podatkowego w sytuacji pozostawania przez organ w zwłoce jest przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.
- 60) ponaglenie do organu wyższego stopnia.
Tymczasem jak ustalił Sąd, a co wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2006r, przed wniesieniem skargi do Sądu Skarżący nie złożył ponaglenia, o którym mowa wyżej. Tym samym nie został dopełniony wymóg wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określony w cytowanym wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych, niż wymienione w pkt 1-5 omawianego przepisu, Sąd skargę odrzuca. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej powyższa okoliczność ma miejsce, gdyż skarga wniesiona została do Sądu bez uprzedniego wyczerpania prawidłowego toku instancyjnego, co czyni ją niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższą argumentację i działając na podstawie art. 58 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 52 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.