Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. na bezczynność Ministra Finansów.
Pismem z dnia 12 czerwca 2009 r. Skarżący wniósł o sprostowanie postanowienia z dnia 20 stycznia 2009 r. poprzez zmianę w zdaniu o treści: "W piśmie z dnia 24 listopada 2008 r. Minister Finansów wyjaśnił Skarżącemu, iż w celu uzyskania ulgi w postaci zwolnienia płatnika – Wojskowego Biura Śledczego – z obowiązku pobrania podatku winien wystąpić z odpowiednim wnioskiem do organu podatkowego I instancji tj. naczelnika urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania" poprzez określenie nazwy organu z wielkich liter oraz wpisanie w miejsce Wojskowego Biura Śledczego – Wojskowego Biura Emerytalnego.
Pismem z dnia 21 czerwca 2009 r. Skarżący złożył wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 20 stycznia 2009 r. odrzucającego jego skargę. W piśmie tym Skarżący zwrócił uwagę na błąd językowy zawarty w opisie przedmiotu sprawy. Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2009 r. dokonano sprostowania co do przedmiotu sprawy, który obecnie brzmi: "w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego dotyczącego zaniechania w całości poboru podatku przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego w części zasługiwał na uwzględnienie.
Na mocy art. 156 Art. 156. § 1. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność.
W sentencji postanowienia z dnia 20 stycznia 2009 r., odrzucającego skargę Skarżącego, znalazł się błąd językowy w opisie przedmiotu sprawy. Wobec dokonania sprostowania opisu przedmiotu sprawy Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2009 r. należało błąd ten z urzędu sprostować.
Ponadto w części historycznej uzasadnienia postanowienia Sąd omyłkowo wskazał Wojskowe Biuro Śledcze zamiast Wojskowe Biuro Emerytalne. Zasadne jest zatem uwzględnienie wniosku Skarżącego i wpisanie prawidłowej nazwy tego Biura.
Odnośnie oznaczenia przez Sąd organu podatkowego "naczelnika urzędu skarbowego" małymi literami Sąd nie przychylił się do wniosku Skarżącego i powołania tego organu z wielkich liter. Sąd oznaczył w postanowieniu nie konkretny organ, tylko organ podatkowy w ogólności. Zatem zgodnie z regułami poprawnej polszczyzny, nie jest uprawnione żądanie Skarżącego do powoływania tak oznaczonego organu z wielkiej litery.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. złożoną na bezczynność Ministra Finansów w wydaniu zarządzenia tymczasowego dotyczącego zaniechania w całości poboru podatku przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.
Pismem z dnia 21 września 2009 r. Skarżący wniósł o wykładnię tego postanowienia odnośnie zapisu sentencji: "w przedmiocie bezczynności organu w sprawie niewydania zarządzenia tymczasowego dotyczącego zaniechania w całości poboru podatku przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej powoływana jako p.p.s.a., Sąd, który wydał orzeczenie, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści.
Sąd postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt III SAB/Wa 34/08 sprostował błędny zapis w sentencji postanowienia z dnia 20 stycznia 2009 r. Sąd usunął z opisu przedmiotu sprawy błąd językowy jaki tam się znalazł.
Wobec tego w obecnym brzmieniu, postanowienie z dnia 20 stycznia 2009 r. po jego sprostowaniu, łącznie z opisem przedmiotu sprawy, jest jednoznaczne. Ponadto nadmienić należy, że opis sprawy wskazany w postanowieniu Sądu nie jest rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 158 p.p.s.a., wobec czego może być prostowany na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. ale nie podlega wykładni usuwającej wątpliwości co do jego treści.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. należało odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 34/08.