Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SAB/Wa 37/17 umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania decyzji, stwierdził bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r., stwierdził, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A.B. (zwanego dalej: "Skarżącym") sumę pieniężną w wysokości 500 zł.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego – r. pr. M.G. w dniu 23 marca 2018 r.
W dniu 25 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał tut. Sądowi skargę kasacyjną od ww. wyroku złożoną przez pełnomocnika Skarżącego bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 kwietnia 2018 r.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie terminu.
Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu powyższego wniosku pełnomocnik Skarżącego wskazał, że kilka miesięcy wcześniej zaczęły się u niego pojawiać zaburzenia koncentracji oraz znaczne problemy z pamięcią krótkotrwałą. Czynności zawodowe podejmował zupełnie automatycznie, bez zastanowienia, niemal w permanentnym rozproszeniu myśli lub często natychmiast zapominając o ich dokonaniu lub żyjąc w całkowitym przekonaniu o załatwieniu spraw, których nawet nie rozpoczął. Problemy te narastały stopniowo i samodzielnie nie potrafił ich dostrzec w szerszym i spójnym kontekście. Dopiero po rozpoczęciu leczenia pełnomocnik Skarżącego w pełni uświadomił sobie, że wszystkie problemy oraz zaniedbania spowodowane były zaburzonym funkcjonowaniem jego umysłu.
Pełnomocnik Skarżącego nie jest w stanie wskazać momentu w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Za moment ten proponuje on uznać moment uzyskania zaświadczenia lekarskiego.
Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącego przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 12 czerwca 2018 r. stwierdzającego wystąpienie u pełnomocnika zaburzeń adaptacyjnych [...] z przewidywanym dalszym leczeniem przez okres 6 miesięcy, a także skargę kasacyjną oraz jej odpis dla strony przeciwnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że pełnomocnik Skarżącego uchybił terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 6 marca 2018 r., co też zostało potwierdzone w postanowieniu z dnia 23 maja 2018 r. odrzucającym przedmiotową skargę kasacyjną.
Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę przedłożone przez pełnomocnika Skarżącego zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzono, że przewidywane dalsze leczenie pełnomocnika Skarżącego ma trwać przez okres następnych sześciu miesięcy, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z ustaniem przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę prognozy dotyczące leczenia pełnomocnika wynikające z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego stwierdzić należy, iż formalnie nie nastąpił moment, w którym ustała niemożność wykonania przezeń przedmiotowej czynności jaką jest wniesienie skargi kasacyjnej. Uznać zatem należy, iż powyższy wniosek został złożony przez pełnomocnika niejako przedwcześnie.
Ponadto w związku ze stwierdzonymi u pełnomocnika zaburzeniami adaptacyjnymi, które jak twierdzi pełnomocnik Skarżącego pojawiły się już kilka miesięcy temu, Sąd poddaje w wątpliwość jego dalszy udział w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Powyższe wątpliwości dotyczą także rzetelności przedłożonej skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym Sąd wskazuje, iż zwróci się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. celem rozważenia możliwości zastosowania w sprawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U z 2017 r. poz. 1870).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.