Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 lipca 2016 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu – M.M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Pismem z 30 sierpnia 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła radcę prawnego – M. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
W dniu 14 października 2016 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.
Pismem z 18 października 2016 r. pełnomocnik uzupełnił zarzuty skargi i wniósł o jej uwzględnienie. W piśmie tym zawarł również wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawej.
Wyrokiem z 21 października 2016 r. r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd stwierdził przewlekłość postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., zobowiązał Naczelnika do wydania rozstrzygnięcia w ciągu jednego miesiąca od zwrotu organowi akt podatkowych wraz z odpisem prawomocnego wyroku oraz stwierdził, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Do czynności, o których mowa w tym przepisie należy m.in.: reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącego przed Sądem I instancji.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805, dalej – "rozporządzenie").
Zgodnie z § 4 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w kategoriach spraw, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 480 zł.
W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zgodnie § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłata za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji wynosi 240 zł (1/2 z 480 zł).
Z uwagi na charakter sprawy, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie § 4 ust. 2 rozporządzenia, tj. ustalenia opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1.
Jednocześnie, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.