Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w C. [...] Wydział Cywilny wyznaczył Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. do łącznego prowadzenia egzekucji sądowej i administracyjnej wobec zobowiązanej Spółki – A. Spółka jawna w J., na rzecz różnych wierzycieli, w tym na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca").
Pismami z 17 lipca 2007 r. oraz 31 stycznia 2011 r. Skarżąca składała skargi na przewlekłość postępowania. Skargi te zostały oddalone.
Pismem z 7 września 2012 r. Skarżąca wniosła kolejną skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, która została oddalona postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] października 2012 r. W zażaleniu na to postanowienie z [...] października 2012 r. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Następnie pismem z 14 stycznia 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia tego zażalenia.
Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] października 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.).
W orzecznictwie oraz w doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest zatem warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniesienie przez Skarżącego skargi do Sądu nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa złożonym w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi.
Sąd, biorąc powyższe pod uwagę oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.