Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. G. zarzuciła Dyrektorowi D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. bezczynność "w postępowaniu w sprawie decyzji kierownika BP w Brzegu z dn. [...] marca 2010 r. [...]", wnosząc o:
- 1) "ustalenie zaistnienia bezczynności Dyrektora DOR ARiMR polegającej na uchyleniu się tego organu od zakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Kierownika BP w B. z dn. [...] marca 2010 r., prowadzonego nadal przez ten organ, co wyszło na jaw po decyzji Ministra z dn. [...].03.2012 r."
- 2) "nakazanie Dyrektorowi DOR przekazania, wraz z kompletnymi aktami sprawy wpisu strony do ewidencji producentów, do Dyrektora OR w O., zgodnie z właściwością miejscową".
- 3) "nakazanie Dyrektorowi DOR przekazania do Dyrektora OR w O. wraz z kompletnymi aktami spawy wpisu strony do ewidencji producentów, również akt postępowania, w którym NSA wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II GSK 465/11".
- 4) "przysądzenie zwrotu kosztów sądowych".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wniósł o oddalenie skargi wywodząc, że w sygnalizowanej przez skarżącą sprawie Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. "nie jest władny do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z/s w L. B. z dnia [...].03.2010 roku", gdyż "organem właściwym do wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie był Dyrektor OR ARiMR w O., który to zakończył postępowanie zainicjowane przez Panią B. G., wydaniem w dniu [...].05.2012 roku ostatecznej decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania organu I instancji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe nie dostarczyło dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych, by uznać za uzasadniony zarzut strony skarżącej o bezczynności Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w postępowaniu odwoławczym. Nie sposób mówić o bezczynności Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., jako organu odwoławczego od wskazanej w skardze pierwszoinstancyjnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego w L. B. (a nie w B., jak napisano w skardze) z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) o anulowaniu skarżącej numeru identyfikacyjnego [...] oraz o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego, skoro Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. nie był i nie stał się organem drugiej instancji właściwym do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Kierownika Biura Powiatowego w L. B., kompetentnym zaś w tym zakresie był i pozostał Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. Sprawa ta trafiła wprawdzie do Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., jednakże – po skorygowaniu błędów proceduralnych – powróciła do Dyrektora O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O., jako organu właściwego miejscowo. Okoliczności te potwierdzają zdarzenia poprzedzające wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) skarżąca złożyła (zgodnie z pouczeniem organu pierwszej instancji) do Dyrektora O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O., jednakże organ ten nie rozpatrzył odwołania, lecz – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]) – przekazał sprawę Dyrektorowi D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., uznając go za organ właściwy miejscowo w związku ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącej.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, uznając że po zmianie miejsca zamieszkania skarżącej właściwym do prowadzenia sprawy dotyczącej wpisu do ewidencji producentów jest Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O., nie zaś Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. B. W piśmie do Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2011 r. skarżąca wniosła o unieważnienie decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]).
Prezes ARiMR – po rozpatrzeniu tego wniosku – decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]). Z kolei postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. (nr [...]) organ ten stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]) o przekazaniu odwołania skarżącej Dyrektorowi D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. Wskutek odwołania się skarżącej od decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi – decyzją z dnia [...] marca 2012 r. ([...]):
- 1) uchylił decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]);
oraz
2) stwierdził nieważność decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) i umorzeniu postępowania pierwszej instancji.
Przedstawione zdarzenia ukształtowały stan faktyczny sprawy w ten sposób, że po wyeliminowaniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (decyzją z dnia [...] marca 2012 r.; [...]) z obrotu prawnego decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]) oraz po stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]) o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, do rozpoznania pozostało odwołanie skarżącej z dnia [...] kwietnia 2010 r. od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]).
W takim stanie rzeczy organem drugiej instancji właściwym w sprawie odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) jest wciąż Dyrektor O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O., nie zaś – jak uważa skarżąca – Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych – dyrektor oddziału regionalnego. W strukturze organizacyjnej ARiMR funkcjonują więc oddziały regionalne działające w każdym województwie (kierowane przez dyrektorów powoływanych i odwoływanych przez Prezesa Agencji) oraz – podlegające poszczególnym oddziałom – biura powiatowe działające w każdym powiecie (kierowane przez kierowników powoływanych i odwoływanych przez właściwego dyrektora oddziału) (art. 9 wspomnianej ustawy).
W kontekście przywołanych unormowań oraz ustawowego obowiązku organów administracji publicznej przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.), niedopuszczalne byłoby rozpatrzenie odwołania skarżącej od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) przez Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. Orzeczenie tego organu w postępowaniu odwoławczym byłoby bowiem wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), co prowadziłoby do stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia.
Niezależnie od dotychczasowych wywodów można jedynie wspomnieć, że odwołanie skarżącej od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) zostało rozpatrzone przez Dyrektora O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. (nr [...]).
Sąd nie mógł także zadośćuczynić żądaniom ujętym w punktach 2 i 3 skargi, albowiem przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność organu administracyjnego sąd administracyjny nie jest właściwy do nakazywania Dyrektorowi D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., by organ ten przekazał Dyrektorowi O. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. akta wskazane w tych punktach skargi.
Skoro Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. nie był organem właściwym do działania objętego skargą, przeto zarzucanie mu bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. B. nie miało usprawiedliwionych podstaw, a tym samym nie mogło wywołać skutków określonych w art. 149 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do zwrotu skarżącej kosztów postępowania według art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemożliwe stało się uwzględnienia wniosku ujętego w punkcie 4 skargi.
Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 tej ustawy – należało orzec jak w sentencji wyroku.