Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. K. wniósł skargę na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wydania prawa jazdy.
Na rozprawie w dniu [...] r. J. K. wniósł o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziów – NSA A. M., WSA M. G. oraz WSA M. M., wskazując, iż "przeciwko sędziom i urzędnikom toczy się postępowanie karne", zaś "w sądzie toczyło się kilka spraw dotyczących między innymi szkód górniczych i uchwał rady miast, gdzie Sąd rażąco naruszał prawo". Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o wyłączenie sędziów, wyjaśniając, że podnoszone przez skarżącego okoliczności bezsprzecznie nie mogą stanowić podstawy wyłączenia składu orzekającego. Zażalenie na powyższe orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r.
Na rozprawie w dniu [...] r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, skarżący ponownie wniósł o wyłączenie obecnego na sali składu sędziowskiego (sędzia NSA A. M., Sędzia WSA M. G., sędzia WSA M. M.), podnosząc że w pierwszej kolejności powinny zostać rozpoznane sprawy karne, łączące się z niniejszą sprawą. Na pytanie Sądu "czego dotyczy niniejsza sprawa?", skarżący oświadczył, że sprawa dotyczy prawa jazdy, wyjaśniając jednocześnie, że prawo jazdy posiada.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako,,p.p.s.a."), sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
- 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
- 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
- 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
- 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Stosownie zaś do przepisu art. 19 powyższej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.
W myśl art. 20 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Ponadto strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić także, że przyczyna wyłączenia dopiero później powstała lub stała się jej znana - § 2.
Zgodnie z art. 22 § 1 cytowanej ustawy, o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy - § 2.
W aktach rozpatrywanej sprawy znajdują się oświadczenia złożone przez sędziego NSA A. M., Sędziego WSA M. G. oraz Sędziego WSA M. M., w których oświadczyli, że nie znają skarżącego, a także nie łączą ich ze skarżącym żadne stosunki osobiste, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności, jak również nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które dawałyby podstawę do wyłączenia od rozpoznania sprawy.
Odnosząc się do wyżej wymienionego unormowania należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie skarżący za przyczynę wyłączenia sędziów podał okoliczność toczących się bliżej nieokreślonych spraw karnych, które powinny zostać zakończone przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie jego skargi.
Analizując przedstawione przez skarżącego zarzuty stwierdzić trzeba, że nie uprawdopodobnił on twierdzenia o istnieniu okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwość co do bezstronności wymienionych we wniosku sędziów w tej sprawie. W szczególności nie określił czego dokładnie miałyby dotyczyć karne postępowania, ani jaki jest związek tych postępowań ze składem orzekającym w sprawie jego skargi.
Dodatkowo podnieść należy, że skarżący uprzednio podjął już próbę wyłączenia sędziów w niniejszej sprawie, na podstawie tych samych okoliczności i wniosek ten został prawomocnie oddalony. Od tego czasu natomiast żadne okoliczności leżące po stronie składu sędziowskiego nie uległy zmianie.
Podstawę ukarania grzywną w niniejszej sprawie stanowił art. 23 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter fakultatywny, bowiem jego zastosowanie zostało pozostawione uznaniu Sądu. Grzywna przewidziana w tym przepisie może zostać wymierzona jedynie w razie ustalenia, że zgłoszenie wniosku o wyłączenie sędziego nastąpiło w złej wierze, a sam wniosek został oddalony. Przez pojęcie złej wiary należy przy tym rozumieć rozmyślne lub wynikające z rażącego niedbalstwa wprowadzenie sądu w błąd, co prowadzi do zgłoszenia niesłusznych i krzywdzących sędziego wniosków (K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1999, s. 229). Tym samym sama bezzasadność wniosku nie przesądza jeszcze o złej wierze zgłaszającego wniosek i nie uzasadnia wymierzenia grzywny.
W niniejszej sprawie treść i uzasadnienie wniosku wskazuje na to, że należy jej przypisać sposób działania rozmyślnego. Działanie to w sposób ewidentny zmierza wyłącznie do przedłużenia toczącego się postępowania w sprawie złożonej skargi.
Prawo do sądu oraz do sprawiedliwego procesu nie oznacza, że skarżący ma możliwość ciągłego zgłaszania wniosków o wyłączenie sędziów, opierając je przy tym jedynie na subiektywnej ocenie pracy sędziów. W ocenie Sądu wniosek wskazuje zatem na rozmyślność działania skarżącego i o jego złej wierze, a tym samym można przyjąć, że zaistniała okoliczność przemawia za możliwością skazania na grzywnę.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 i § 2 oraz art. 23 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.