Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 marca 2010 r. C. W. wniósł o wymierzenie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Odpis wniosku z wezwaniem do złożenia nań odpowiedzi doręczono ZUS w dniu 7 maja 2010 r. (k. 8 akt).
Skarga C. W. zawarta w piśmie z dnia 19 maja 2009 r., złożona bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku na decyzję ZUS z dnia 29 października 2004 r. o przyznaniu renty, została przekazana według właściwości do ZUS-u Oddziału w G. pismem przewodnim z dnia 3 czerwca 2009 r. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Skarga C. W. wpłynęła do ZUS Oddziału w G. w dniu 9 czerwca 2009 r., co Sądowi wiadomo z urzędu (z.p.o. pisma przy piśmie III/38/09 Prez./Gd.213/2003 z dnia 3 czerwca 2009 r.).
Do dnia dzisiejszego skarga wraz z aktami sprawy nie została przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. przekazana do tutejszego Sądu.
W dniu 27 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego) wpłynęło natomiast pismo ZUS Oddziału w G. z dnia 26 sierpnia 2010 r. skierowane do spraw o sygn. akt III SO/Gd 13/10 oraz III 017/30/10. Mimo że pismo formalnie – z uwagi na przywołanie sygnatury niniejszej sprawy III SO/Gd 13/10 – dotyczy sprawy o wymierzenie kary grzywny organowi z powodu nieprzekazania skargi, nie dotyczy niniejszej sprawy merytorycznie. Organ w piśmie tym w żaden sposób nie odnosi się do treści wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, lecz do spraw dotyczących merytorycznej oceny decyzji ZUS z dnia 29 października 2004 i 24 lipca 2001 r. Tymczasem właśnie skarga skarżącego na decyzję ZUS z dnia 29 października 2004 r. nie może być rozpoznana przez tutejszy Sąd, bowiem organ nie przekazał skargi skarżącego na tę decyzję. Sprawa niniejsza w żaden sposób nie dotyczy także decyzji ZUS z dnia 24 lipca 2001 r.
Także wniosek o zawieszenie postępowania, zawarty w treści pisma organu, nie dotyczy zawieszenia niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi; organ zaś zobligowany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się do powyższego obowiązku uzasadniać może wymierzenie organowi przez sąd, na wniosek skarżącego, w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 w/w aktu normatywnego grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3.102,96 zł (M. P. 2010/7/67). Tym samym Sąd może wymierzyć grzywnę w wysokości do 31.029,60 zł.
Wskazać należy, iż wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna postępowanie incydentalne. Wyłączną zaś materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków inicjowanych wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Co istotne, kwestia wymierzenia grzywny pozostawiona została uznaniu Sądu, który "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Jak wskazuje się w piśmiennictwie (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259) taka regulacja oznacza, iż sąd administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ przypisanych obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ swoim obowiązkom uczynił zadość.
W rozpoznawanej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych z nieznanych Sądowi powodów nie przekazał do dnia dzisiejszego do tutejszego Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, która to skarga w sposób wyraźny kierowana była do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a która do organu wpłynęła w dniu 9 czerwca 2009 r. Co prawda z treści pisma organu z dnia 26 sierpnia 2010 r. wynika, że akta rentowe skarżącego od lipca 2004 r. pozostają w dyspozycji Sądu Okręgowego w G., lecz jest to po pierwsze data wcześniejsza od daty zaskarżonej skargą decyzji (29.10.2004 r.), wobec czego nie tłumaczy to braku przekazania akt sprawy dotyczących decyzji z dnia 29 października 2004 r., a po wtóre nie tłumaczy to w żaden sposób braku przekazania skargi do tutejszego sądu. Od wniesienia skargi upłynął już ponad rok.
Takiego działania, czy też bezczynności organu nie można zaakceptować. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca wnosi skargę to obowiązkiem organu jest stosownie do treści art. 54 § 2 powołanej ustawy, przesłanie do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią i materiałami dotyczącymi wniosku. Podmiot, za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga (w niniejszej sprawie po jej przekazaniu organowi przez sąd) nie jest właściwy do jej oceny, gdyż ocena ta należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Pozostawienie uznaniu organów oceny, czy dana skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, który może w jej wyniku skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodny z ustawą.
W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest ewidentne, a organ w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn takiego stanu rzeczy.
Wysokość orzeczonej grzywny Sąd przyjął mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, przede wszystkim znaczne przekroczenie terminu określonego w art. 54 § 2 w/w ustawy, brak jakichkolwiek wyjaśnień takiego stanu rzeczy oraz konieczność zdyscyplinowania organu do przestrzegania swoich obowiązków w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z powyższych względów Sąd na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.