Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniosku W. N. o wymierzenie SKO grzywny za nieprzesłanie do Sądu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r., nr [...].
Wniosek o ukaranie grzywną wpłynął do Sądu w dniu 14 sierpnia 2014 r. Skarżący zaznaczył w nim, że skarga na ww. postanowienie została przez niego nadana na adres SKO w dniu 6 lipca 2012 r.
W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z dnia 26 września 2014 r. wniósł o jego oddalenie.
Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi, została ona w całości uwzględniona przez organ postanowieniem SKO z dnia 25 lipca 2012 r., nr [...], które nie zostało zaskarżone. W ocenie Kolegium, w takim przypadku gdy skarga zostanie uwzględniona, organ nie ma obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. Wraz z wnioskiem przekazano do Sądu akta sprawy wraz ze skargą z 2012 r. i odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarga W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r. nr [...], nie została przekazana do Sądu w wymaganym terminie. Faktu tego nie kwestionuje także sam organ.
Do wniosku organu z dnia 26 września 2014 r., będącego jednocześnie odpowiedzią na skargę, dołączono akta sprawy zawierające skargę. Kolegium nie przesłało wymienionych dokumentów wcześniej, argumentując, że wobec uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie autokontroli nie było obowiązane do wypełnienia obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W myśl przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Celem powołanego unormowania, jak podnosi się w orzecznictwie, jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków i zapobieganiu naruszeniom prawa na przyszłość (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 42/09, opub. w LEX nr 560396).
Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 344/11, opub. w LEX nr 794904).
Podzielając ten podgląd stwierdzić należy, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę - fakt naruszenia przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.
Trzeba również podkreślić, że z przepisów ustawy p.p.s.a. w żaden sposób nie wynika aby uwzględnienie skargi przez organ, wyłączało leżący po stronie organu obowiązek przekazania skargi do Sądu. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1197/05 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Także w judykaturze prawa wskazuje się, że w razie uwzględnienia skargi przez organ w trybie samokontroli organ jest zobligowany do przekazania właściwemu sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy (por. szerz: R. Mikosz, Konsekwencje uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Zagadnienia wybrane, w: B. Brzeziński, S. Piskulski, M.Goettel, Ius et Lex, s.288 - 296).
Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że obowiązek ten nie dotyczy przypadków, gdy skarga została uwzględniona. Pomimo uwzględnienia skargi w trybie samokontroli organ był zobligowany do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.
W przedmiotowej sprawie Kolegium przyznaje, nie wypełniło powyższego obowiązku. Tym samym wniosek skarżącego o wymierzenie kary grzywny należy uznać za zasadny.
W kwestii wysokości grzywny należy wziąć pod uwagę okoliczności nieprzekazania skargi przez organ, a w szczególności okres jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. (MP poz. 158), kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku 2013 wyniosła 3.191,93 zł. Górną granicą grzywny jest zatem 31.913,90 zł.
Podniesione w piśmie z dnia 26 września 2014 r. okoliczności nie mogą skutecznie usprawiedliwić znacznego opóźnienia organu. Jednak zostały uwzględnione przy określaniu wysokości grzywny, która została wymierzona w dolnej granicy. Jak wynika bowiem z treści tego pisma organ dokonał niewłaściwej wykładni przepisów ustawy p.p.s.a., co jednak nie może uzasadniać odstąpienia od wymierzenia grzywny. Sąd uwzględnił, że organ działał w dobrej wierze, ponieważ uwzględniając skargę strony był przekonany o zaistnieniu stanu bezprzedmiotowości postępowania sądowego (okoliczność ta powinna być jednak stwierdzona przez Sąd), a przede wszystkim o braku obowiązku przekazania skargi.
Uznać zatem należy w okolicznościach niniejszej sprawy, że wystarczające jest wymierzenie grzywny w wysokości wskazanej w postanowieniu dla osiągnięcia celu dyscyplinującego i realizowania przez niego w przyszłości obowiązku.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w. zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.