Uzasadnienie
W dniu 8 kwietnia 2021 r. skarżący X. N. powołując się na art. 55 § 1 p.p.s.a. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu w kwocie 200 zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 597 zł. Skarżący domagał się rozpoznania swojego żądania w trybie uproszczonym.
Skarżący w uzasadnieniu swojego żądania wyjaśnił, iż w dniu 16 lipca 2020 r. za pośrednictwem operatora pocztowego złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Kolejno wskazał, że wniósł ponaglenie, a gdy ono nie przyniosło skutków w postaci działania organu - zdecydował się na wniesienie skargi. Podał, iż skarga wpłynęła do organu 13 stycznia 2021 r.. Zarzucił, iż zgodnie z brzmieniem art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazanie skargi powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, natomiast w dniu złożenia wniosku o wymierzenie grzywny (30 marca 2021 r.) skarga nadal nie wpłynęła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny i podlegał uwzględnieniu w całości.
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (54§1 p.p.s.a.). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (54§2p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie skarga na bezczynność dotyczy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zatem obowiązkiem organu było przekazanie skargi na bezczynność najpóźniej do dnia 12 lutego 2021 r. Zgodnie z brzmieniem art. 55 §1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc powyższe na grunt badanej sprawy należy wskazać, iż z załączonej do wniosku kserokopii strony dowodu nadania z pieczęcią pocztową, zweryfikowanej przez sąd w internetowym systemie śledzenia przesyłek pocztowych wynika, że skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego została nadana w dniu 11 stycznia 2021 r. i wpłynęła do organu 13 stycznia 2021 r. Organ powinien był więc przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 12 lutego 2021 r. czego jednak nie uczynił do dnia dzisiejszego.
Powyższe uzasadnia więc co do zasady, iż grzywna powinna zostać wymierzona organowi, bowiem przesłanki jej nałożenia zostały spełnione. Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało uznaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154§6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Określając wysokość grzywny należało uwzględnić przede wszystkim to, że stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi do chwili obecnej nie został przez organ usunięty. Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, iż wymierzenie grzywny w żądanej przez skarżącego kwocie 200 zł jest adekwatne do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.
Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 55§1 p.p.s.a. w zw. 154§6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie II postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.