Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 czerwca 2001 r., IV SA 1044/99

Sprawa

sprawy ze skargi Lecha Cz. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części poddasza skargę oddala.

Teza

Remont strychu w celu zaadoptowania go na cele mieszkalne, nie jest budową w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 21.03.1997 r. (...) opartą na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał Danucie i Jerzemu Z.:

1. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie części poddasza zaadaptowanego samowolnie na pomieszczenia mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. A. 28 w S.;
2. złożenie w Wydziale Nadzory Budowlanego w terminie do 30.04.1997 r. wniosku o wydanie ww. pozwolenia załączając:

a/ inwentaryzację budowlaną lokalu mieszkalnego z zaadaptowanym na mieszkanie poddaszem wykonana przez osobę uprawnioną, z opinią Państwowej Straży Pożarnej i opinią kominiarską;

b/ orzeczenie techniczne w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego i potwierdzenia prawidłowości wykonanej adaptacji poddasza sporządzone przez osobę uprawnioną.

Inwestorzy samowolnie zaadaptowali część strychu od strony południowej na pomieszczenia mieszkalne przylegające do ich lokalu mieszkalnego nr 2. Tym samym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania poddasza budynku przy ul. A. 28 w S. Po przedstawieniu nakazanych dokumentów Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 25.04.1997 r. (...) udzielił Danucie i Jerzemu Z. pozwolenia na użytkowanie części poddasza w budynku mieszkalnym dwurodzinnym przy ul. A. 28 w S. jako pomieszczeń mieszkalnych związanych integralnie z lokalem mieszkalnym nr 2 zlokalizowanym na piętrze budynku. Współwłaściciel powyższego budynku Lech Cz. w dniu 19.01.1999 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z 25.04.1997 r. Po wszczęciu postępowania w tej sprawie Wojewoda P. decyzją z dnia 26 kwietnia 1999 r. (...) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z 25.04.1997 r., uznając, że przedmiotowa decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych wart. 156 par. 1 Kpa. Odwołanie od tej decyzji wniósł Lech Cz., podnosząc, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1994 r. samowola budowlana winna skutkować nakazem rozbiórki w oparciu o art.

48. W związku z tym decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie części strychu wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 28.05.1999 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji stwierdził, że analiza materiału dowodowego nie dała podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji wobec braku wad mogących skutkować stwierdzenie nieważności - w trybie art. 156 par. 1 Kpa. Ponadto w aktach sprawy znajduje się umowa obu współwłaścicieli przedmiotowego budynku z 10.11.1996 r., w której dokonali oni podziału pomieszczeń wspólnych do użytkowania - w tym również strychu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Lech Cz. Skarżący podniósł, że zawarta ze współwłaścicielem umowa nie mogła powodować zmian danych zawartych w księgach wieczystych nieruchomości. Wobec nieprzeprowadzenia formalnego podziału, strych w dalszym ciągu figuruje jako wspólny i niepodzielny. Wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie części strychu pozostaje w sprzeczności z sytuacją formalno-prawną figurującą w księdze wieczystej. Ponadto przebicie i adaptacja strychu wymagała zgody współwłaściciela, a takiej zgody skarżący nie wyraził. Adaptacja strychu została zakończona po 20.12.1996 r., a wiec do samowoli tej ma zastosowanie przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Dokonana adaptacja strychy stanowi zagrożenie dla konstrukcji, ścian nośnych oraz fundamentów budynku. Należy więc przywrócić poprzedni stanu użytkowania strychu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Inwestorzy Danuta i Jerzy Z. dokonali przeróbki części strychu w budynku przy ul. A. 28 w S. zaadaptowując go na pomieszczenia mieszkalne. Jest to zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, na dokonanie którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia właściwego organu /art. 71 ust. 1 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414/. Brak takiego pozwolenia, uznaje się za samowolę budowlaną. Jednakże przepis art. 71 ust. 3 w przypadku zaistnienia takiej samowoli nakazuje zastosować art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.

W aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta S. z 21.03.1997 r. w której, w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy, nakazano Danucie i Jerzemu Z. uzyskanie dokumentacji, mającej na celu likwidację stwierdzonej samowoli budowlanej. Inwestorzy przedłożyli wymagane dokumenty, załączając inwentaryzację budowlaną lokalu mieszkalnego wraz z częścią zaadaptowanego strychu, opinią Państwowej Straży Pożarnej oraz opinią kominiarską, jak również orzeczenie techniczne o dopuszczalności zmian sposobu użytkowania części strychu. Dopiero wykonanie powyższego nakazu skutkowało wydaniem decyzji z 25.04.1997 r. o pozwoleniu na użytkowanie zaadaptowanej części strychu. Podkreślić należy, że decyzja Prezydenta Miasta S. z 21.03.1997 r. nie jest przedmiotem oceny obecnego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 25.04.1997 r. Pozostaje ona w obiegu i w stosunku do niej skarżący nie wysunął zarzutów wad z art. 156 par. 1 Kpa. Wbrew zarzutom skarżącego załączone przez inwestorów dokumenty wskazują, iż zaadaptowany na cele mieszkalne strych nie stanowi zagrożenia dla budynku. Lech Cz. tak w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł zarzut, że organa administracyjne nieprawidłowo zastosowały w sprawie przepisy art. 51 a nie 48 - Prawa budowlanego z 1994 r.

Remont strychu w celu zaadoptowania go na cele mieszkalne, nie jest budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Są to inne prace budowlane o których mowa w art. 50 tej ustawy. Skarżący głównie podkreśla okoliczność, że wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z 25.04.1997 r. pozostaje w sprzeczności z danymi zawartymi w księdze wieczystej budynku przy ul. A. 28 w S. Użytkowanie przez jednego ze współwłaścicieli części budynku przeznaczonego do użytku wspólnego dla pozostałych, nie zmienia stosunków własnościowych. Rozporządzenia rzeczą wspólną przekraczające zakres zwykłego zarządu, przy braku zgody na nie współwłaścicieli, mogą być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w decyzji Prezydenta Miasta S. z 25.04.1997 r. naruszenia prawa. Tym bardziej nie można było uznać by nastąpiła kwalifikowana postać tego naruszenia w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. A tylko wówczas można byłoby uznać zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z 25.04.1997 r. Skarżący co prawda nie podał na której podstawie prawnej z art. 156 par. 1 Kpa opiera on swoje zarzuty. Jednakże treść skargi i wywody prawne wskazują na przepis art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić.