Uzasadnienie
Wojewoda W. decyzją (...) z dnia 27 maja 1998 r., po rozpatrzeniu odwołania Wiesława J., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa:
1/ utrzymał w mocy decyzję kierownika Urzędu Rejonowego w O. (...)z dnia 18 grudnia 1997 r. w części odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na terenie przy ul. K. 16 w O., 2/ uchylił tę decyzję w części dotyczącej ogrodzenia działki i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Decyzję organu odwoławczego Wiesław J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. polegające na wydaniu decyzji odmownej mimo zgodności projektu budowlanego i decyzji o warunkach zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto zarzucił naruszenie art. 78 par. 1 Kpa polegające na odstąpieniu od przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez inwestora, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 138 Kpa polegające na pominięciu odwołania od postanowienia (...) z dnia 27 października 1997 r. co doprowadziło do umorzenia postępowania w części dotyczącej ogrodzenia. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji f poprzedzającej ją decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie ponieważ z planu zagospodarowania przestrzennego wynika zakaz nowej zabudowy na terenie wskazanym przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W obecnym stanie sprawy skarga Wiesława J. jest o tyle zasadna, że zachodzi konieczność uchylenia obu decyzji z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Mimo zobowiązania organu do nadesłania części opisowej planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z dnia 27 listopada 1986 r. oraz do wyjaśnienia, czy planu ten uległ zmianie, co do obszaru, na którym znajduje się działka przy ul. K. 16 /pismo Sądu z dnia 7 sierpnia 2000 r./, organ nadesłał fotokopię części opisowej planu taką samą jak ta, która znajduje się w aktach sprawy, czyli w zakresie tekstu pkt 3.6.
Natomiast w ustaleniu SP 12 ZLU 2 a ZLU plan odwołuje się do zasad zagospodarowania i polityki komunalnej określonych nie tylko w pkt 3.6 ale i w pkt 3.2 i w pkt 5.3 oraz do porównania z pkt 3.5. Z wyrysu rysunku planu wynika, że działka przy ul. K. 15 w O. znajduje się na terenie SP 35 ZLU, czyli terenie projektowanego leśnego parku uzdrowiskowego, którego to terenu dotyczy charakterystyka i ustalenia jak dla SP 12. Brak ten uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonych aktów w kontekście zarzutów skargi oraz stanowiska Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. /decyzja z 4 sierpnia 1997 r.-(...)/ i Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 28 grudnia 1998 r.-(...).
Skarżący uzyskał pozytywne ostatecznie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...) z dnia 16 kwietnia 1997 r. odnośnie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego części mieszkalnej z garażem oraz nr 338/97 odnośnie budowy ogrodzenia trwałego od strony ul. K. i K. na działce na ewid. 11 w obr. 77 w O. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze. zm./ obie te decyzje wiązały organ wydający pozwolenie na budowę w okresie ich ważności. Jeżeli organ budowlany miał wątpliwości co do zgodności tych decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to winien zawiesić postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę i podjąć w odpowiednim trybie czynności zmierzające do wyeliminowania ich z porządku prawnego. Nie był jednak uprawniony do stwierdzenia niezgodności tych decyzji z wymienionym aktem prawa miejscowego.
Dotyczy to również zakwestionowanej przez ten organ ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 4 sierpnia 1997 r, i to niezależnie od przekonania organu budowlanego o jej wadliwości. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego umożliwiają bowiem wzruszenie decyzji ostatecznych w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 156 par. 1 Kpa. Tego aspektu przekroczenia kompetencji nie dostrzegł organ odwoławczy powielając stanowisko organu I instancji.
Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogły się ostać. Postępowanie w niniejszej sprawie ewidentnie naruszyło zasady określone w art. 7, art. 8 art. 77, art. 78 i art. 80 Kpa. Dlatego też na podstawie art. 21 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.