Uzasadnienie
Prezydent miasta R., po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją (...) z dnia 17 lutego 2000 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał Zygmuntowi K. pozwolenie na budowę pawilonu handlowego z poddaszem użytkowym na istniejących fundamentach w R. przy ul. K., nr ewid. gruntu 68/20. Odwołanie od tej decyzji wnieśli Barbara i Andrzej K., właściciele sąsiedniej nieruchomości. Uznali oni, że wydana ponownie decyzja o pozwoleniu na budowę nie różni się niczym od decyzji (...) Prezydenta miasta R. z 6.12.1999 r., uchylonej następnie przez Wojewodę M. Nie zostały wzięte pod uwagę wytyczne zawarte w decyzji organu odwoławczego.
Wojewoda M. decyzją (...) z dnia 11 kwietnia 2000 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji podniósł, że dokumentacja techniczna stanowiąca załącznik do pozwolenia na budowę została zmieniona w stosunku do pierwotnej wersji, objętej poprzednimi decyzjami. Część obiektu przylegająca bezpośrednio do pawilonu Barbary i Andrzeja K. została obniżona do wysokości ich pawilonu - 5,35 m. Jedynie od strony ul. L. budowany pawilon będzie miał wysokość 6,65 m i swoją wysokością nawiązywał do istniejących po stronie wschodniej obiektów. Tak sporządzona dokumentacja nie narusza ładu architektonicznego, praw osób trzecich oraz pozostaje w zgodności z decyzją (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tego obiektu.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Barbara i Andrzej K., uznając że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., bowiem nie wyjaśniono w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Skarżący wyrazili zgodę na budowę pawilonu handlowego w granicy z ich działką z wyraźnym zastrzeżeniem co do "gabarytów planowanego budynku". Mimo tego zaskarżonymi decyzjami pozwolono na budowę obiektu niespełniającego warunku udzielonej zgody. Wbrew twierdzeniom organu zmieniony projekt przewiduje budowę budynku piętrowego w części w której graniczy z działką skarżących. Taka sytuacja narusza niezbywalne prawo własności skarżących i powoduje ich ograniczenia do korzystania z tego prawa.
Ponadto zaskarżona decyzja w pouczeniu nie zawiera terminu do zaskarżenia jej do NSA, a nadto pismo z 13.03.2000 r. zawiera liczne błędy dotyczące tak osób skarżących jak i nazwiska inwestora.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ budowlany sprawdza:
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a/ miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska;
b/ wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
c/ przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;
- wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Spełnienie ww. wymagań zobowiązuje organ administracyjny do udzielenia pozwolenia na budowę.
Z podnoszonych w odwołaniu i skardze zarzutów wynika, że skarżący właściciele sąsiedniej nieruchomości kwestionują w zasadzie wysokość projektowanego pawilonu niezgodnego z sąsiednią zabudową oraz ich zgodę na budowę w granicy działki z warunkiem co do "gabarytów" projektowanego obiektu budowlanego.
Z wydanej decyzji (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 23.07.1999 r. dotyczącego tej inwestycji wynika m.in. warunek "gabaryty i forma zabudowy winny nawiązywać do sąsiedztwa". Z uwagi na niespełnienie tego warunku poprzednia decyzja (...) z dnia 6 grudnia 1999 r. Prezydenta miasta Radomia udzielająca Zygmuntowi K. pozwolenia na budowę, została uchylona przez Wojewodę M. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po powtórnym rozpoznaniu sprawy w wyniku poprawionej dokumentacji technicznej projektowany pawilon będzie miał różną wysokość: przy pawilonie skarżących jego wysokość nawiązuje do istniejącego już pawilonu, a od strony ul. L. wysokość budynku będzie wynosiła 6,65 m tak jak inne budynki istniejące przy tej ulicy. Wysokość ta jest więc dostosowana do wysokości pawilonu skarżących w części przyległej do tego pawilonu, nie zaś na długości całej granicy między działkami. Tak zróżnicowana wysokość spełnia jednak warunek wynikający z decyzji (...). Od strony ulicy L. jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdują się budynki piętrowe. Ponadto należy zważyć, że część pobudowanych w późniejszym okresie pawilonów handlowych ma inna wysokość i formę zabudowy aniżeli pawilon skarżących. Nie można więc przyjąć jak wynika ze skargi, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z wymogami wynikającymi z decyzji nr 1017/99 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W postępowaniu administracyjnym o udzieleniu pozwolenia na budowę podlega ocenie również kwestia czy wydana decyzja narusza interes osób trzecich, a więc interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W niniejszej sprawie oprócz kwestionowania wysokości planowanej inwestycji i braku w tej części zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" cytowanej wyżej ustawy - Prawo budowlane, skarżący innych zarzutów nie przedstawili. Odnosząc się natomiast do kwestii zgody skarżących na budowę w granicy z ich działką to podnieść należy, iż niewątpliwie zgodę taką musieli również uzyskać sami skarżący od inwestora, bowiem ich pawilon również został usytuowany w granicy działki. Zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę w granicy działek nie może zawierać warunku co do szczegółów przyszłej budowy, ograniczonej jedynie przepisami ustawy prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy.
Należy jedynie podnieść, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 marca 2001 r. - OTK 2001 nr 2 poz. 33 uznał przepis par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej - za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy prawo budowlane z 1994 r.
Zgodzić się natomiast należy, z zarzutem skargi, iż zaskarżona decyzja nie zawiera pełnego pouczenia co do terminu składania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże skarżący dopełnili terminu wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Brak prawidłowego pouczenia, nie spowodował więc negatywnych skutków dla skarżących i nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ww. ustawy o NSA, skargę oddalił.