Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18.10.1996 r. r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta P., na podstawie art. 28, art. 32 ust. 4 oraz art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdzono projekt budowlany gazociągu, przyłącza i wewnętrznej instalacji gazowej i udzielono Władysławowi K. pozwolenia na budowę inwestycji w całości obejmującej:
gazociąg od istniejącej sieci w ul. G. do posesji nr 7, przyłącze gazowe z gazociągu ulicznego, wewnętrzną instalację gazową w mieszkaniu nr 5 zgodnie z załączonym projektem na terenie położonym w P. przy ul. G. 7.
Współwłaściciel nieruchomości DLP Sp. o.o. w P. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18.10.1996 r.
Decyzją z dnia 19.01.2000 r. wydaną z upoważnienia Wojewody W. na podstawie art. 156 par. 1 pkt 1-7, art. 158 par. 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku DLP SP. z o.o. w P., odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18.10.1996 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła DLP Sp. z o.o. w P. Decyzją z dnia 14 marca 2000 r. wydaną z up. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 par. 2 Kpa uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie inwestor przedstawił wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę zgodę jednego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości tj. DLP Sp. z o.o. Natomiast z akt sprawy wynika, iż w chwili wydawania decyzji z dnia 18.10.1996 r. współwłaścicielem nieruchomości była również Izabela J., wobec czego i jej zgodę winien uzyskać inwestor.
W ocenie organu II instancji nie zostało w należytym stopniu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w kwestii wykazania przez inwestora prawa do dysonowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym organ stwierdził, iż konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, wobec czego zachodzi potrzeba uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Iwona G.-K. i Władysław K. Skarżący stwierdzili, iż do wniosku o pozwolenie na budowę załączono zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości z dnia 26.05.1996 r., w tym współwłaściciela 3/4 nieruchomości - DLP Sp. z o.o. w P. Nabywca udziału we współwłasności nieruchomości - Izabela J. - znała stan faktyczny i prawny przedmiotowej inwestycji. W ocenie skarżących fakt zrealizowania przedmiotowej inwestycji wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Wskazując przedstawione wyżej okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem skargi jest wydana w trybie art. 138 par. 2 Kpa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Tak więc, zakresem kontroli i oceny Sądu jest to, czy organ wydający decyzję kasacyjną nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 par. 2 Kpa. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem analizy jest zbadanie czy decyzja z dnia 18.10.1996 r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dotknięta jest wadą określoną w przepisie art. 156 par. 1 Kpa. Zarówno negatywna, jak i pozytywna decyzja organu administracyjnego w tym przedmiocie winna się opierać na tak przeprowadzonej analizie dowodów i okoliczności sprawy, które nie mogą budzić wątpliwości.
Stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Poza sporem pozostaje w przedmiotowej sprawie fakt, iż skarżący nie są wyłącznymi właścicielami nieruchomości będącej przedmiotem inwestycji określonej w decyzji z dnia 18.10.1996 r.
Należy podzielić pogląd reprezentowany przez organ II instancji, iż w sytuacji, gdy zostaje wydane pozwolenie na budowę w odniesieniu do inwestycji usytuowanej na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności, to koniecznym jest uzyskanie przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację planowanej inwestycji.
Tak więc, za zasadne uznać należy wydanie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, bowiem brak przeprowadzenia przed organem I instancji postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie skutkował naruszeniem zasad postępowania wskazanych w przepisie art. 7, art. 8, art. 9 Kpa. Powyższe braki doprowadziły do wadliwości postępowania dowodowego i w efekcie nastąpiło naruszenie przepisu art. 77 i art. 81 Kpa.
Za chybiony trzeba uznać też zarzut skargi, zmierzający do wykazania, iż realizacja przedmiotowej inwestycji spowodowała zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 156 par. 2 Kpa odnosi nieodwracalność skutków do zdarzeń prawnych, a nie do stanu faktycznego. Nieodwracalności skutków prawnych w rozumieniu wymienionego przepisu nie można utożsamiać z niemożnością przywrócenia stanu faktycznego /por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz M. Jaśkowska A. Wróbel Zakroczym 2000 str. 921/.
Wykonanie robot budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę należy zaliczyć do zdarzeń faktycznych, a nie do skutków prawnych choć fakt, iż inwestor działał w granicach udzielonego mu pozwolenia determinuje byt prawny zrealizowanego obiektu.
Wobec wskazanych wyżej uwag i uznając że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.