Uzasadnienie
Wojewoda M. decyzją z dnia 6 lipca 1999 r. w powołaniu na art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Doroty L. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta I. z dnia 26 maja 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego - utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podnosi, że decyzją wymienioną na wstępie Burmistrz Miasta i Gminy w I. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla Agnieszki J. Od decyzji tej złożyła odwołanie Dorota L. - właścicielka działki bezpośrednio sąsiadującej, podnosząc, że granica działki nie jest prawnie uregulowana w związku z czym wnosi o wstrzymanie pozwolenia na budowę.
Analizując całość zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, co następuje: Pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego przewiduje usytuowanie tego obiektu w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią. W ścianie budynku od strony granicy nieruchomości nie przewiduje się otworów okiennych i drzwiowych, zatem projektowany budynek spełnia wymogi warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestionowany przez skarżącą przebieg granic nie może być powodem do uchylenia decyzji. Przebieg granic może być uregulowany na wniosek strony w odrębnym postępowaniu.
W skardze na powyższą decyzję Dorota L. zarzuca, że sporna jest granica między jej działką a działką inwestorki i wobec tego bez uprzedniego uregulowania przebiegu granicy nie będzie możliwe wytyczenie przez geodetę miejsca posadowienia obiektu. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podała, że nie zostało wszczęte postępowanie o rozgraniczenie a skarżąca tylko w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją do organu budowlanego złożyła zastrzeżenie co do przebiegu granicy.
Organ administracji odpowiadając na skargę wniósł ojej oddalenie.
Zainteresowana wniosła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
W rozpoznawanej sprawie inwestorka wykazała swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki zatwierdzony wraz z projektem architektoniczno-budowlanym przewiduje realizację obiektu na terenie działki do którego ma tytuł prawny inwestorka.
Zgodnie z pozwoleniem na budowę obiekt ma być usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią przy czym ściana obiektu od strony granicy z działką skarżącej ma być bez otworów okiennych i drzwiowych. Oznacza to, że udzielone pozwolenie na budowę spełnia wymagania przewidziane par. 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga o kwestiach prawidłowości przebiegu granicy. Jeśli skarżąca uważała, iż sporna jest granica między jej działka a działką inwestorki i przebieg granicy jest inny niż wynika to z mapy, na której został wykonany plan zagospodarowania to mogła we właściwym trybie wszcząć postępowanie o rozgraniczenie. Tymczasem jak wynika z oświadczeń pełnomocnika skarżącej złożonych na rozprawie postępowanie takie nie zostało wszczęte przez skarżącą. Zarzut dotyczący wadliwego przebiegu granicy między działkami nie może stanowić podstawy dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Nie może też podważać legalności zaskarżonej decyzji.
Z przyczyn wymienionych wobec niezasadności zarzutów skargi na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono o jej oddaleniu.