Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B.P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nakazującą wykonanie robót budowlanych w budynku garażowym, usytuowanym na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w L. Obiekt wyżej opisany był już wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego. I tak Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane – orzekł rozbiórkę garażu. Tę decyzję utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. w sprawie IV SA 1103/94 obie wyżej opisane decyzje zostały uchylone. Sad podniósł, że nie jest trafne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., bowiem kiedy powstawał przedmiotowy obiekt nie istniał plan zagospodarowania terenu, a tylko jego projekt, zaś zdaniem Sadu, projekt nie stanowi planu w rozumieniu w/w przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem ustaleń i rozstrzygnięć w niniejszej sprawie muszą być okoliczności odnoszące się do dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2. Zdaniem Sądu, orzeczenie rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. wymaga wszechstronnego zebrania materiału faktycznego i dokonania oceny prawnej wyłącznie pod kątem okoliczności wykazanych w tym przepisie.
Po powyższym rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] nakazał rozbiórkę obiektu. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję uznając, że organ I instancji nie wyjaśnił kwestii zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2001 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z opinią techniczna potwierdzającą przydatność do użytkowania samowolnie wybudowanego budynku garażowego oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie przedmiotowego garażu brak jest podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem zgodnie z zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz warunków jakim powinna odpowiadać sporządzona przez rzeczoznawcę ocena oddziaływania inwestycji na środowisko (MP nr 16, poz. 126) – przedmiotowy garaż nie może być zaliczony do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi.
Następnie po wykonaniu w/w obowiązku organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu wentylacji grawitacyjnej, obróbek blacharskich na murach ogniowych, podokienników, tynków wewnętrznych i zewnętrznych w przedmiotowym budynku garażowym.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że inwestor wykonał obowiązek nałożony postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. Ze złożonej inwentaryzacji wynika, że elementy w zakresie konstrukcji architektury i funkcji wykonane zostały bez zastrzeżeń, zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. Budynek spełnia wymogi techniczno-technologiczne zgodnie z jego przeznaczeniem (garaż dla pojazdów samochodowych o masie nie przekraczającej 9000kg). Może być użytkowany po wykonaniu robót opisanych w sentencji.
Organ I instancji podniósł nadto, skoro nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. niezbędne było wydanie decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wyżej opisaną.
Zdaniem organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a gdy nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. słuszne jest oparcie decyzji na podstawie art. 40 tejże ustawy.
W skardze z dnia 2 kwietnia 2003 r., kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, B. P. dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r.
Skarżący podniósł, że decyzja narusza jego prawo własności, skoro nakazuje wykonanie robót w obiekcie zlokalizowanym bezpośrednio na granicy jego działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową. Wybudowany garaż zmniejsza możliwość zagospodarowania jego działki.
Zdaniem skarżącego, organy zignorowały wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. sygn. akt IV SA 1103/94.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest ich sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269).
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z obrazą przepisu art. 7 kpa, wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, art. 77 kpa, wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 kpa, gdy zważyć, że uzasadnienie decyzji nie zawiera własnej analizy materiału dowodowego i wykładni przepisów prawa.
W uzasadnieniu decyzji pominięto okoliczności mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1103/94. Sąd przesądził wówczas, że nie ma zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zdaniem Sądu, sprawa wymagała wyjaśnienia w zakresie przesłanek opisanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Sąd zwrócił wówczas uwagę, że trafnie podnosi zainteresowany, iż obiekt stanowi pewną uciążliwość, być może nawet znaczną, dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. W tych warunkach, zdaniem Sądu, w odniesieniu do działek [...], [...], [...] "bliższego określenia wymagałyby odległości jakie ze względu na treść § 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki muszą być zachowane w przypadku prowadzenia prac budowlanych na działkach sąsiednich".
Rozpoznając niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla, że przedmiotowa sprawa nie została wyczerpująco rozpoznana w świetle art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. z uwzględnieniem powyższych wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Decyzje organów I i II instancji zapadły bez wyjaśnienia w szczególności, czy przedmiotowy garaż stwarza niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie wyjaśnia tych przesłanek powołany fakt, że przedmiotowy garaż nie stanowi inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi (...).
Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien mieć na uwadze powyższe okoliczności i dokonać w tym zakresie uzupełnienia materiału dowodowego następnie szczegółowej analizy i właściwego na tej podstawie rozstrzygnięcia. Orzekając w sprawie organ musi zważyć, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy znajduje bowiem zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość ale wówczas, gdy występuje taka konieczność (porównaj wyrok NSA sygn. akt 83/89 ONSA 1989/1/38).
W toku postępowania administracyjnego należy zatem ustalić, czy i jakie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia powoduje przedmiotowy garaż, a następnie ustalić czy są możliwości usunięcia zagrożeń lub pogorszeń w/w na zasadzie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270)