Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzją z 18 maja 1999 r. na podstawie art. 156 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z 30 czerwca 1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na dobudowę pomieszczeń mieszkalnych do budynku i adaptacje całości na cele mieszkalne na działce nr ewid. 1322 w K. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że inwestor przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty przewidziane w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/. Projekt zagospodarowania działki stanowiący integralną część projektu budowlanego został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych z uwzględnieniem granic władania, zgodnie z art. 34 pkt 3 ust. 1 i posiada wszystkie elementy w nim przewidziane.
Projektowaną dobudowę usytuowano zgodnie z par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. w licu rozbudowywanego budynku w odległości 4 m od granicy działki nr 1322. Przedmiotowa działka nie posiada trwałej stabilizacji słupkami granicznymi w terenie.
Objęty pozwoleniem obiekt podlega geodezyjnemu wytyczaniu w terenie, co zapewnia jego lokalizację zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki.
Zatem nie zaszły przesłanki z art. 156 par. 1 Kpa dające podstawę do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 12 lipca 1999 r. po rozpatrzeniu odwołania Anny S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem postępowania nieważnościowego jest jedynie ustalenie, czy badana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa, a nie rozpatrywanie sprawy co do istoty.
Nadto podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Anna S. wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Skarżąca podniosła zarzut:
1/ błędnej wykładni przepisów: - prawa budowlanego z 1994 r., a w szczególności art. 4-7, art. 20, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 1 i 2, art. 93 pkt 1 i 6;
- - rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tzn. par. 12, par. 14, par. 18-19, par. 21;
- - par. 8-12 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
2/ nie wyjaśnienie wszystkich faktów i okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie respektowania zasad i przepisów Kpa.
Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nie wezwał do udziału wszystkich stron postępowania, dając tym samym podstawę do żądania wznowienia postępowania, ani też nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Skutkiem tego było niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Nadto projekt zagospodarowania terenu działki nr 1322 ma istotne wady. Jeżeli brak jest ustalonej granicy działek, to nie można ustalić odległości budynku od granicy działki. Zdaniem skarżącego organ winien powołać biegłego geodetę i ustalić przebieg granicy, gdyż dane Urzędu Gminy są błędne. Właścicielem drogi nr ewid. działki nr 1319 nie jest bowiem Urząd Gminy.
Strona skarżąca nie została też powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie budowy ogrodzenia od strony drogi publicznej relacji Krasne - Strążów przez Jerzego Sz.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał merytoryczne i prawne podstawy zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony n a aktualnym tzw. podkładzie geodezyjnym - co wyklucza dowolność wytyczenia granic działek i pozwala stwierdzić zachowanie wymaganych przepisami odległości od granicy działki.
Zarzuty dotyczące ogrodzenia działki nie dotyczą udzielonego pozwolenia na rozbudowę albowiem nie było ono jego przedmiotem.
Zarzuty skargi wynikają z niezrozumienia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie nadzoru. W toku postępowania sądowego skarżąca zmarła. W jej miejsce wstąpili następcy prawni, którzy podtrzymali wniesioną skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem w którym może nastąpić wzruszenie decyzji ostatecznej.
Jednak zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 Kpa decyzje takie podlegają szczególnej ochronie. Z tego względu tryb wzruszenia takich decyzji jak i jego podstawy zostały ściśle określone przez ustawodawcę.
Wobec tego, że tryb ten stanowi wyjątek od zasady niewzruszalności decyzji ostatecznych, nie może mieć zastosowania wykładnia rozszerzająca.
Podstawy stwierdzenia nieważności zostały enumeratywnie określone w art. 156 par. 1 Kpa. Wady te dotyczą samej decyzji i muszą wystąpić w dacie jej wydania. Oznacza to, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji ograniczone jest wyłącznie do oceny samej decyzji w aspekcie stanu faktycznego i prawnego w dacie jej wydania. Wady, które mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności mają charakter materialnoprawny.
Zatem wada o charakterze procesowym, jak brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy, nie może być podstawą nieważności decyzji, albowiem nie została wymieniona w art. 156 par. 1 Kpa. Wada ta, może natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. Ponadto w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek i jednocześnie uprawnienie rozpatrywania sprawy tylko w granicach określonych w art. 156 par. 1 Kpa.
Oznacza to, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Zatem żądania skarżącego dokładnego wyjaśnienia szeregu okoliczności pozbawione są podstaw prawnych.
Wobec tego trafnie organy orzekające w niniejszej sprawie ograniczyły się do badania czy kwestionowane pozwolenie na budowę dotknięte zostało jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Należy podzielić stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności tego pozwolenia na budowę.
Inwestor spełnił wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz art. 34 prawa budowlanego.
Objęta pozwoleniem budowa usytuowana została zgodnie z par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. w odległości 4 m od granicy działki nr 1322. Odległości te są określone w stosunku doigranie geodezyjnych wynikających z dokumentacji geodezyjnej. Brak wyraźne granicy na gruncie nie stanowi przeszkody w jej określeniu w pozwoleniu na budowę, albowiem obiekt podlega geodezyjnemu wytyczeniu na gruncie przez uprawnionego geodetę, co zapewnia lokalizację zgodnie z projektem zagospodarowania działki.
Takie wytyczenie na gruncie ma miejsce przed przystąpieniem do robót budowlanych.
Z planu zagospodarowania działki wynika, że wejście od strony działki nr 1319 jest wejściem istniejącym a nie projektowanym.
Nadto kwestionowane pozwolenie na budowę nie obejmuje ogrodzenia od strony drogi publicznej.
Biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.