Uzasadnienie
Na wniosek Małgorzaty i Marcina K. Prezydent Miasta Stołecznego W. decyzją (...) z dnia 2 czerwca 1999 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w W. przy ul. O. 40A. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 28 września 1992 r. /Dz.Urz. Woj. W. nr 15/. Teren inwestycji położony jest w obszarze MU-23 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Zamierzenie rozbudowy budynku zostało uzgodnione z organami Konserwatora Zabytków.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wnoszący odwołanie podnoszą zarzut, że w decyzji nie uwzględniono ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Określenie "budynek niski", wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia, nie stanowi dla inwestora konkretnego ograniczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 lipca 1999 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazuje na różny zakres tej ochrony wynikający z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z ustawy - prawo budowlane. Zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczą warunków techniczno-budowlanych, które są określane w pozwoleniu na budowę, a nie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Na wniosek Macieja K. Prezydent Miasta Stołecznego W. decyzją (...) z dnia 2 czerwca 1999 r. ustali warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w W. przy ul. O. 40B. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, planowana inwestycja jest zgodna z treścią zapisu i rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. W. zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 28 września 1992 r. /Dz.Urz. Woj. W. nr 15/. Teren inwestycji położony jest w obszarze MU-23 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Zamierzenie rozbudowy budynku mieszkalnego zostało uzgodnione z organami Konserwatora Zabytków.
Takż od tej decyzji Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz., złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wnoszący odwołanie podnoszą zarzut, że w decyzji nie uwzględniono ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Określenie "budynek niski", wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia, nie stanowi dla inwestora konkretnego ograniczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 lipca 1999 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazuje na różny zakres tej ochrony wynikający z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z ustawy - Prawo budowlane. Zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczą warunków techniczno-budowlanych, które są określane w pozwoleniu na budowę, a nie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W skargach do Sądu na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego Marta i Marcin H. oraz Krystyna i Rajmund Sz. wnoszą o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia.
Podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniach, to jest brak faktycznego zabezpieczenia interesu osób trzecich na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skarżący ponadto stwierdzili, że organ odwoławczy nie odniósł się do ich zarzutów zawartych w odwołaniach, co stanowi naruszenie art. 107 par. 3 Kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach, wnosi o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Nie ulega wątpliwości, co również potwierdzili skarżący na rozprawie, że intencją ich było powstrzymanie planowanej rozbudowy budynków znajdujących się przy ulicy O. 40A i 40B, w obawie przed tym, że inwestycje te ograniczą możliwość dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w nieruchomościach należących do skarżących. Zaskarżone decyzje zostały wydane w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiot tych postępowań i zakres regulacji, który należy uwzględnić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika z brzmienia art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niejako etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne, może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ są spełnione.
Jak wynika z powyższego, realizacja inwestycji przebiega w dwu etapach następujących po sobie, w dwu różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony interesów prawnych osób trzecich. Jednak zakres tej ochrony jest różny, dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Jedno jest pewne, że zakres ochrony interesów osób trzecich, przysługującej w danym postępowaniu, nie może być szerszy, niż przedmiot tego postępowania i zakres dopuszczalnej regulacji w decyzji kończącej to postępowanie. (...)
Skarżący domagają się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygnięć dotyczących kwestii, które nie mogą być w niej zawarte. Konkretne określenia usytuowania obiektu budowlanego, Jego wysokości, kształtu i innych szczegółów architektoniczno-technicznych, jeśli nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należą do zakresu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. I do tego zakresu spraw należy również zbadanie, czy planowana nadbudowa budynku, nie spowoduje ograniczenia dopływu światła dziennego w pomieszczeniach zajmowanych przez skarżących. Nie należy to jednak do tego etapu postępowania i do tych organów, które wydały decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zarzuty skarżących, podyktowane ich obawami o przyszły kształt planowanych inwestycji, nie wynikały z treści kwestionowanych decyzji, lecz jak przyznali na rozprawie, z informacji uzyskanych nieformalnie o przygotowywanych planach rozbudowy. Twierdzenie, że pojęcie "budynek niski" nie ma znaczenia normatywnego, nie polega na prawdzie, gdyż znajduje ono swoje odzwierciedlenie w par. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Zgodnie z tam zawartym określeniem, budynki mieszkalne niskie są to budynki o wysokości do 4 kondygnacji włącznie.
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają, a zarzuty podnoszone przez skarżących, powinny być przez nich zgłoszone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (...).
Biorąc powyższe pod uwagę. Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.