Uzasadnienie
7/IV SA 1653/03
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. na podstawie art. 104, 158 par 1 Kpa oraz art. 83 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M. O. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej "[...]" Sp. z o.o. w [...] pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na działce przy ulicy [...] w [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2001 r., po stwierdzeniu, że decyzja ta nie narusza art. 156 § 1 kpa
W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał spółce "[...]" pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Decyzja ta została w dniu [...] maja 2001 r. decyzją nr [...] przeniesiona na rzecz [...] S.A. w [...].
M. O. złożył w dniu [...] września 2002 r. do organu II instancji wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie którego organ ten wszczął i przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie, w wyniku którego organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami, obowiązującymi dla terenu jej lokalizacji, miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego [...]. Dla realizacji przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2000 r..
Ponadto inwestor w opracowanym i przedłożonym projekcie budowlanym inwestycji spełnił wszystkie warunki określone w powyższej decyzji. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia oraz opinie. Do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego w terminie ważności decyzji o warunkach inwestor dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokument stwierdzający jego prawo własności do terenu działki nr [...] przy ulicy [...] w [...].
Ponadto w ocenie organu projektowany budynek jest zgodny z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonymi w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Organ nie uwzględnił zarzutów podnoszonych we wniosku M. O. i stwierdził, ze powierzchnia zabudowy działki nr [...] w [...] nie przewyższa 30 procent powierzchni działki. Inwestor opracował projekt muru oporowego zabezpieczającego teren między posesjami [...] i [...], na budowę, którego uzyskał pozwolenie na budowę. Zmiana technologii wykonawstwa muru nie stanowiła istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę i dlatego też nie wymagała uzyskania przez inwestora zmiany udzielonego pozwolenia na budowę.
Od decyzji Wojewody [...] odwołanie złożył M. O. podnosząc, że nie zgadza się ze skarżoną decyzją.
W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa administracyjnego poprzez niepowiadamianie go jako strony o wszystkich okolicznościach dla niego istotnych, jak również zarzucił naruszenie prawa budowlanego. W ocenie skarżącego inwestor [...] S.A. rażąco odstąpił od pozwolenia na budowę i dopuścił się samowoli budowlanej przystępując do budowy muru oporowego o całkiem innej konstrukcji niż ten z pozwolenia na budowę, którego ponadto nie dokończył budować do chwili obecnej. Skarżący ponadto zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] złamanie prawa, gdyż organ ten dopuścił do wycofania projektu na mur z pali wierconych i zatwierdził nowy projekt na mur, co doprowadziło do powstania zagrożenia katastrofą budowlaną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2003 r. na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zostały spełnione wymagania przewidziane w przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę, podobnie jak zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co oznacza iż przy wydawaniu spornej decyzji o pozwolenie na budowę nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu inwestor spełnił wszystkie warunki wynikające z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przedłożonym projekcie.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących istotnych odstępstw inwestora od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu w czasie wykonywania obiektu, organ odwoławczy stwierdził, ze nie są to kwestie, które mogą być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu spornej decyzji.
Od decyzji Głównego inspektora Nadzoru budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący zarzucił organowi I i II instancji nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenie art. 156 Kpa. W ocenie skarżącego w sporządzonym projekcie inwestor dopuścił się istotnych uchybień oraz podał nieprawdziwe dane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z mocy art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres precyzyjnie określa art. 156 § 1 kpa. Organ administracyjny wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której jednakże nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w weryfikowanej decyzji, lecz bada, czy zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji z art. 156 § 1 kpa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej "[...]" Sp. z o.o. w [...] pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą na działce przy ul. [...] w [...].
Zarzuty skarżącego dotyczące meritum sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. pozostają, jako wykraczające poza przedmiot postępowania nieważnościowego, poza kontrolą Sądu.
Zarzuty dotyczące uchybień w sporządzonym przez inwestora projekcie, a także odstępstwa od pozwolenia na budowę, podnoszone przez skarżącego leżą w sferze okoliczności zaistniałych po wydaniu badanej decyzji i jest oczywistym, że nie mogą należeć do stanu faktycznego determinującego jej legalność.
Natomiast w odniesieniu do skarżonej decyzji brak jest podstaw do stwierdzenie istnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, po rozpatrzeniu sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2000 r.
Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2000 r. ustalała dla "[...]" Sp. z o.o. w [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Jednakże w dniu wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę [...] lutego 2001 r. decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozostawała w obrocie prawnym. Uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może stanowić przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona (art. 145 § 1 pkt 8 kpa)
Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa).
Postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowią odrębne i autonomicznie ukształtowane środki nadzwyczajnego weryfikowania decyzji administracyjnych i wzajemnie się wykluczają.
Odnosząc się do przedmiotu niniejszego postępowania stwierdzić należy, że decyzje, które opierają się na właściwie zastosowanym prawie materialnym oraz uwzględniają stan prawny wynikający z innej ostatecznej decyzji nie mogą być kwalifikowane, jako decyzje wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Istotę bowiem stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydawania tej decyzji.
Zasadnie więc organy administracji odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2001 r. po ustaleniu, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.