Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 lutego 2002 r., IV SA 18/00

Sprawa

sprawy ze skargi Wiesławy i Grzegorza małżonków D. na decyzję W.-(...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę.

Teza

Przewidywana zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla oceny decyzji rozbiórkowej, bowiem Sąd dokonuje kontroli decyzji według stanu faktycznego i stanu prawnego z daty wydania decyzji.

Ustalenia nowego planu nie mogą mieć więc odniesienia do decyzji wydanych w czasie obowiązywania planu wcześniejszego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny,

Uzasadnienie

W.-M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 30.11.1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Wiesławy i Grzegorza D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nakazującej rozbiórkę domku letniskowego na działce rolnej nr ew. 16/87 położonej w T. gmina S. - na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji podczas kontroli terenowej w 1989 r. ustalił prowadzenie robót przy budowie altany drewnianej na działce rolnej nr 18/87 w T. Ówczesny właściciel działki Andrzej B. rozpoczął budowę samowolnie, bez pozwolenia na budowę wiosną 1998 r. A. B. sprzedał działkę wraz z rozpoczętą budowlą aktem notarialnym małżeństwu D. Zostali oni powiadomieni 3.09.1999 r. o wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Decyzją z dnia 12.10.1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 prawa budowlanego nakazał małżonkom D. rozbiórkę obiektu budowlanego wzniesionego na ich działce.

Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania skarżących D., którzy podnieśli, że nabyli działkę zabudowaną domkiem i nie dopuścili się samowoli budowlanej. Organ ten ustalił, iż przy sporządzeniu aktu notarialnego przedłożono zaświadczenie Urzędu Gminy S., że działka ma przeznaczenie rolnicze bez prawa zabudowy, bowiem działka leży w strefie ochrony środowiska jeziora S. W. Ustalenia te wynikają z planu zagospodarowania przestrzennego. W powyższej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 48 prawa budowlanego, który nakazuje obowiązek rozbiórki każdej samowoli budowlanej. Obowiązek ten spoczywa na właścicielu działki zabudowanej samowolnie.

W skardze wniesionej do Sądu małżeństwo D. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji uznając ją za niekorzystną, bowiem nabyli działkę rekreacyjną dla zdrowia dzieci, które są chore i nie mogą wyjeżdżać z rówieśnikami na wakacje.

Nieruchomość nabyli aktem notarialnym i notariusz nie uprzedziła ich, by toczyło się jakieś postępowanie sądowe lub administracyjne. W akcie notarialnym zaznaczono, że na działce stoi drewniana altana dlatego nabyli ją w dobrej wierze.

W ocenie skarżących rygory prawa budowlanego winny dotyczyć osoby łamiące prawo świadomie a nie osoby działające w dobrej wierze.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie może być uwzględniona albowiem kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli legalności czyli ich zgodności z prawem, tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa może ją uchylić. Organy obu instancji prawidłowo po ustaleniu, że na działce nr 18/87 w T. wzniesiono samowolnie drewnianą altanę nakazały jej rozbiórkę. Tylko taką i jedyną sankcję przewiduje art. 48 prawa budowlanego w stosunku do samowoli budowlanej. W sprawie niniejszej niesporny jest fakt, że poprzedni właściciele działki Andrzej B. pobudował drewnianą altanę bez pozwolenia na budowę - dopuszczając obiekt do stanu surowego otwartego. Obiekt ten wzniesiono na działce /nr 16/87/, która zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter rolny i nie podlega zabudowie kubaturowej ponieważ leży w strefie ochronnej jeziora S. W. Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej wszczęto przeciwko Andrzejowi B. 10 czerwca 1999 r. (...), który przyznał, że altanę wzniósł samowolnie. Aktem notarialnym z 16 lipca 1999 r. skarżący nabyli przedmiotową działkę zabudowaną od Andrzeja B., a więc w toku postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowej samowoli. Wbrew stanowisku skarżących należy stwierdzić, że to sprzedający Andrzej B. miał obowiązek poinformować nabywców o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Również skarżący zostali przy akcie notarialnym zapoznani z warunkami dotyczącymi nabywanej działki a wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Treść zaświadczenia Urzędu Gminy w której określano rolny charakter działki nr 18/87 bez prawa zabudowy została wpisana do aktu /par. 1/. Nie mogą więc skarżący powoływać się na nabycie działki w dobrej wierze, skoro już w dacie kupna wiedzieli, że nabywają działkę zabudowaną wbrew zakazowi. Zasadnie organy obu instancji uznały obowiązek rozbiórki samowoli budowlanej na podstawie art. 48 prawa budowlanego. Nakaz rozbiórki prawidłowo został skierowany do skarżących D., którzy są następcami prawnymi poprzedniego właściciela B. i wstąpili w jego miejsce zgodnie z art. 30 par. 4 Kpa.

Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wyłącznie interesu faktycznego skarżących i nie mogą mieć żadnego znaczenia dla oceny prawnej zaskarżonej decyzji. Decyzja zaś jak już wcześniej Sąd zauważył odpowiada prawu i brak jakichkolwiek podstaw do jej uchylenia.

Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. Już tylko na marginesie sprawy trzeba wyjaśnić, iż w niniejszym postępowaniu, w którym kontrolowano wyłącznie decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę - Sąd nie może orzekać o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Tylko w tym postępowaniu wniosek taki może być złożony i rozpoznany przez organ egzekucyjny w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również przewidywana zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla oceny decyzji rozbiórkowej, bowiem Sąd dokonuje kontroli decyzji według stanu faktycznego i stanu prawnego z daty wydania decyzji. Ustalenia nowego planu nie mogą mieć więc odniesienia do decyzji wydanych w czasie obowiązywania planu wcześniejszego.

Złożone więc przez skarżących pismo procesowe z dnia 5 lutego 2002 r. nie może mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, które Sąd ocalił jako zgodne z prawem.