Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2000 r. Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i wydał Marii i Stanisławowi H. pozwolenie na budowę budynku pensjonatowo-hotelowego w M. przy ul. R. na działce oznaczonej nr ewid. 5-128/4.
Od decyzji tej odwołali się Barbara i Józef Ł., wnosząc o jej uchylenie ze względu na niezgodność projektowanego budynku z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości budynku i brak nawiązania do istniejącej zabudowy. Zarzucili też naruszenie ich interesów jako interesu osób trzecich, a to w związku z niezachowaniem prawem wymaganych odległości miedzy ich istniejącym budynkiem i zamierzonym budynkiem inwestorów. Nadto skarżący podnieśli, że budynek usytuowany jest na granicy działki komunalnej nr 198/5, do której przylega istniejący zabytkowy budynek usługowy stanowiący ich własność. Niewielka szerokość działki miejskiej, a w konsekwencji niewielka odległość między budynkami prowadzi do sytuacji, że ruch samochodowy do projektowanego budynku oraz roboty ziemne związane z budową przyłączy wodociągowego i gazowego, mogą spowodować zagrożenie dla płytkich fundamentów z luźnego kamienia w ich budynku.
Decyzją z dnia 6 lipca 2000 r. Wojewoda W.-M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że inwestor spełnił wymagania art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r., a przedłożony projekt budowlany odpowiada wymogom art. 35 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane. Dalej organ podniósł, iż zamierzony budynek jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego:
- - jest usytuowany w odległości 6,0 m od budynku skarżących, ściana posiada odporność ogniową 60 min., a więc spełniony jest warunek wynikający z par. 272 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
- - położone najbliżej budynku sąsiada przyłącze wodociągowe zaprojektowano w odległości około 2, Om od budynku sąsiada. Projektant zastrzegł wykonanie wykopu jako wąskoprzestrzennego umocnionego.
Z kolei wnioskowane w trakcie postępowania przez Stanisława H. wyłączenie Barbary i Józefa Ł. jako strony postępowania nie mogło nastąpić, bowiem budowa przyłączy wodociągowego i gazowego do projektowanego hotelu na działce przylegającej do posesji B. i J. Ł. wyczerpuje przesłanki określone w art. 28 Kpa.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wnieśli Barbara i Józef Ł. Zarzucając niezgodność rozstrzygnięcia z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a", art. 4 i art. 5 ust. 7 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 2 lit. "b" i pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz par. 10, 12 pkt 6, par. 272 oraz 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda W.-M. wniósł o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, choć nie w całokształcie zarzutów.
I tak zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut skarżących naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz. U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ poprzez przyjęcie, że decyzja (...) Burmistrza Miasta M. z dnia 25 października 1999 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy w istocie - zdaniem skarżących - decyzja ta jest sprzeczna z planem. Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została przesądzona treścią ww. decyzji Burmistrza Miasta M. W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ był związany treścią tej decyzji i nie mógł dokonywać samodzielnej oceny przeznaczenia terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tym zakresie organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych w decyzji Burmistrza Miasta M., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania spornej inwestycji.
Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku w świetle materiałów sprawy, zarzut niebezpieczeństw związanych z samym procesem realizacji pozwolenia na budowę jako że w tej mierze projektant przewidział stosowne wymagania i nie zostały im przeciwstawione ze strony skarżących żadne fachowe kontrekspertyzy.
W sprawie nie została natomiast jednoznacznie wyjaśniona -mimo że, strona skarżąca wyraźnie to podnosiła - kwestia zgodności usytuowania przedmiotowej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ w zakresie odległości wymaganych tym rozporządzeniem.
Organ pierwszej instancji wychodząc z założenia, że skoro projekt architektoniczno-budowlany został sprawdzony, w myśl wymagań art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, przez osobę z uprawnieniami do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, a dodatkowo w Wydziale Architektoniczno-Budowlanym Starostwa, m.in. co do zgodności ww. projektu z przepisami warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to podnoszona przez skarżących kwestia niezachowania odległości nie wymaga dalszych wyjaśnień i uzasadnienia. Z kolei organ odwoławczy a priori założył, że 6 m odległość zamierzonej inwestycji od budynku skarżących czyni zadość wymogom prawa i także nie uznał za stosowne odnieść się do wyraźnie formułowanego zarzutu skarżących w tej mierze. Dopiero w odpowiedzi na skargę powołał się, że ww. 6 m odległość pomiędzy budynkami jest zgodna z przepisami prawa ponieważ zamierzona inwestycja jest plombową zabudową śródmiejską, uprawniającą do zmniejszenia odległości pomiędzy budynkami o połową /par. 13 ust. 4 warunków technicznych/.
Mając na uwadze, iż w świetle zebranych w sprawie materiałów brak jest jednoznacznych dowodów na to, iż zamierzona inwestycja ma rzeczywiście charakter zabudowy plombowej, a organ odwoławczy w żaden sposób tego nie uzasadnił, trudno byłoby przyjąć, że w sprawie wyjaśniona została istotna dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczność. Tym bardziej, że wymagane przepisami prawa odległości miedzy istniejącym budynkiem skarżących a inwestycją objętą zaskarżoną decyzją, istotnie rzutują na ocenę uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, które to interesy, zdaniem skarżących, zostały w ich przypadku naruszone.
Zgromadzony materiał dowodowy nie daje również jednoznacznie podstaw do przyjęcia, iż udzielone pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane. Właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego może badać, czy obiekt budowlany i związane z nim urządzenia zostały zaprojektowane w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Kontrola projektu budowlanego powinna nastąpić zwłaszcza wtedy, gdy w toku postępowania ujawnione zostaną sprzeczne interesy inwestora oraz osób trzecich, czyli właścicieli nieruchomości sąsiednich.
W razie uargumentowanego sporu pomiędzy zainteresowanymi osobami, czy obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy, organ administracyjny może sięgnąć po dowód z opinii biegłych.
To wszystko powoduje, że nie można uznać, iż w sprawie wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaś nie wyjaśnienie i nie wzięcie pod uwagę przez organ administracji wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w postępowaniu wyjaśniająco-dowodowym, zwłaszcza gdy strona powołuje się na te okoliczności, skutkuje uchyleniem decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, o kosztach postępowania stanowiąc na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.