Uzasadnienie
Wojewoda M. decyzją z dnia 20 czerwca 2000 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nr 8 przy ul. S. 8 w W. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 marca 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Pracy "P." w W. pozwolenia na budowę na Etap I - adaptację, przebudowę istniejącego budynku "A" przy ul. S. 6 w W. i dobudowę klatki schodowej "C" wraz z garażem podziemnym od strony ul. O. dla potrzeb siedziby tygodnika "P.".
W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, iż bezpodstawny jest zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej odnoszący się do postanowienia (...) z dnia 21 lipca 1999 r. Prezydenta m.st. Warszawy, którego przedmiotem była zgoda organu administracji na usytuowanie budynku w granicy działki, ponieważ postanowienie to nie zostało wzięte pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r. P 9/98 /OTK ZU 1999 nr 4 poz. 75/. Kwestia usytuowania projektowanego budynku w stosunku do granicy z działką nr 47/2 wbrew twierdzeniom odwołania nie dotyczy interesów Wspólnoty. Właścicielem działki nr ew. 47/2 jest Gmina W.-C. i inwestor posiada zgodę Zarządu Dzielnicy O. na budowę obiektu w granicy działki. Według organu odwoławczego nie znajdują też oparcia w przepisach prawa, a w szczególności w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zarzuty Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczące: niewłaściwego z punktu widzenia kształtowania przestrzeni śródmiejskiej zabudowy, zaprojektowania i zabudowy na całym obszarze działki, niezgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym, braku konsultacji z Konserwatorem Przyrody w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu projektowanej inwestycji zostały ustalone w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 10 sierpnia 1999 r. Pozbawiony jest też podstaw zarzut niezachowania odległości między budynkami - zwłaszcza w świetle stwierdzenia organu I instancji, iż "w opracowanej dokumentacji udokumentowano, że zachowane będą odpowiednie, wymagane przepisami odległości między budynkami, wykonano studium czasu nasłonecznienia dla sąsiednich budynków".
Skarżąca Wspólnota nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów czy dowodów mogących podważyć wiarygodność przeprowadzonych analiz, potwierdzających zachowanie wymogów określonych w par. 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy także zarzut "Naruszenia przepisów w zakresie uzgodnień przeciwpożarowych" - projekt budowlany został bowiem uzgodniony w zakresie p.poż. z Komendą Wojewódzkiej Straży Pożarnej, która pozytywną opinię wyraziła w piśmie z dnia 20 października 1999 r. Uzgodnienie to dotyczyło przebiegu drogi pożarowej do projektowanego budynku, natomiast projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczenia przeciwpożarowego, stosownie do wymogów przepisów szczególnych. Zarzut braku zgody skarżącej Wspólnoty na budowę w ostrej granicy pomiędzy posesjami: S. 6 i S. 8 - nie znajduje podstaw prawnych w świetle stanu faktycznego sprawy.
Interes prawny członków Wspólnoty jako współużytkowników wieczystych działki nr ew. 43 nie został naruszony ze względu na to, że inwestycja ta nie jest związana z nadbudową czy też dobudową przy granicy - zgoda Wspólnoty nie jest wymagana przepisami prawa, w tym z par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Projektowana dobudowa klatki schodowej, oznaczona w projekcie lit. "C", oddalona jest od granic na wymaganą par. 12 ust. 4 odległość.
Także nie narusza prawa i interesów członków Wspólnoty budowa garażu podziemnego, usytuowanego przy granicy, jako że wymóg zgody właściciela działki sąsiedniej nie dotyczy usytuowania budynku lub jego części w ostrej granicy poniżej poziomu terenu. Stanowisko takie znajduje oparcie w wykładni dokonanej w piśmie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 grudnia 1999 r., w którym stwierdzone zostało, że przepisy par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. wynikają z kryteriów odnoszących się do części nadziemnych budynków. Natomiast argumenty Wspólnoty dotyczące braku szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględniają unormowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w którym nie przewidziano planów szczegółowych zagospodarowania przestrzennego.
Obawy skarżącej Wspólnoty co do zagrożenia katastrofą planowanego budynku inwestora ze względu na niestabilność podłoża geologicznego, nie znajdują uzasadnienia w świetle dokumentacji geotechnicznej, opracowanej przez "G." Sp. z o.o., stanowiącej między innymi podstawę opracowania dokumentacji technicznej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Zarząd Wspólnoty Mieszkańców Nieruchomości nr 8 przy ul. S. w W. domagał się jej uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 lit. "b" i pkt 3 oraz art. 35 prawa budowlanego oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 i art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przez przyjęcie, że adaptacja, przebudowa budynku A i dobudowa klatki schodowej C wraz z garażem nie naruszają interesu osób trzecich.
Ponadto, zdaniem strony skarżącej, podjęto rozstrzygnięcie z obrazą art. 7 Kpa, gdyż organ nie rozważył wszystkich podnoszonych przez stronę okoliczności, tj. zasad współżycia społecznego i interesu społecznego, w tym faktu, iż w ekspertyzie "G." na którą sam się powołuje podnosi się możliwość zagrożenia katastrofą i konieczność wzmocnienia ścian i fundamentów domu skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut skargi odnośnie naruszenia przez organy orzekające przepisów Prawa budowlanego jak i przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie uwzględnienia w decyzji o pozwoleniu na budowę wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organy obu instancji, w tym zwłaszcza organ odwoławczy, bardzo szczegółowo ustosunkowały się do zarzutów strony skarżącej w tym zakresie i wykazały w sposób przekonywujący, powołując się na ekspertyzę "G." oraz na uzgodnienie z Wojewódzką Komendą Straży Pożarnej, że inwestycja budowlana objęta pozwoleniem na budowę w niniejszej sprawie nie spowoduje naruszenia interesu strony skarżącej, to jest interesu, którego ochrona przewidziana jest w przepisach prawa budowlanego. Zupełnie niezrozumiały jest przy tym zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji gdy przepis ten statuuje związanie organu budowlanego przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wcześniejszą decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod projektowaną inwestycję budowlaną.
W sprawie niniejszej brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego i ustalającą zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Również w trakcie wykonania robót budowlanych interes oraz bezpieczeństwo mieszkańców budynków sąsiednich zostało zabezpieczone przez nałożenie przez organ I instancji na inwestora obowiązku prowadzenia monitoringu geologicznego w trakcie prowadzenia prac fundamentowych.
O ile natomiast chodzi o zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego to jest on zupełnie bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jak i przepisy prawa budowlanego nie zawierają odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego, co powoduje, że organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego.
Ponieważ tym zasadom czyni zadość zaskarżona decyzja, dlatego z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.