Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16.12.1999 r. wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 50 w zw. z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane postanowiono wstrzymać użytkowanie budynku gospodarczego przez Ryszarda S. jako zakładu ślusarsko-spawalniczego oraz hurtownię materiałów budowlanych na działce nr ew. 125 położonej w S. przy ul. T. 9 bez wymaganego pozwolenia właściwego organu.
Decyzją z dnia 18 lutego 2000 r. wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazano właścicielowi działki nr ew. 125 położonej w S. przy ul. T. 9 Ryszardowi S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego obecnie użytkowanego jako warsztat ślusarsko-spawalniczy oraz hurtownia materiałów budowlanych.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że w dniu 18.06.1999 r. przeprowadzono oględziny obiektu i stwierdzono, iż Ryszard S. użytkuje budynek gospodarczy usytuowany w granicy z działką sąsiednią będącą własnością C. F. niezgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 30.05.1970 r. Zgodnie z powyższym pozwoleniem przedmiotowy budynek powinien być użytkowany jako gospodarczy. Obecnie w części budynku prowadzona jest działalność usługowa obejmująca roboty ślusarsko-spawalnicze, a w pozostałej części obiektu prowadzona jest działalność handlowa polegająca na sprzedaży materiałów budowlanych. Obecny sposób użytkowania obiektu narusza też postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr 125 położona jest na terenach budownictwa niskiego jednorodzinnego.
Zdaniem organu zmiana sposobu użytkowania obiektu na warsztat ślusarsko-spawalniczy wobec faktu, że jest to obiekt usytuowany w granicy z działką sąsiednią nie zapewnia ochrony uzasadnionych interesów właścicieli tej działki przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje etc.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Ryszard S. Decyzją z dnia 31 lipca 2000 r. wydaną z upoważnienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że zmiana miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, bowiem sposób użytkowania obiektu sprzeczny jest z pozwoleniem na budowę, jest też niezgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Ryszard S. domagając się jej uchylenia. Skarżący stwierdził, iż prowadzenie działalności gospodarczej rozpoczął w 1983 r., a wobec tego w przedmiotowej sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Nadto skarżący skazał na to, że na prowadzenie działalności gospodarczej uzyskał stosowne zgody i pozwolenia. Podkreślił też fakt, iż w rejonie gdzie usytuowany jest jego warsztat prowadzone są też inne warsztaty, a skierowanie tylko do niego zaskarżonej decyzji stanowi o tym, że nie wszystkie podmioty są równo traktowane wobec prawa. Jednocześnie skarżący stwierdził, iż trwają prace nad zmianą aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie wszczęcie postępowania nastąpiło po dniu 1.01.1995 r., a więc w dacie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż skoro zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, to za niewadliwe uznać trzeba zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
Zważywszy na to, iż doręczenie postanowienia z dnia 16.12.1999 r. wydanego na podstawie art. 50 w zw. z art. 71 ustawy Prawo budowlane stronie skarżącej nastąpiło w dniu 20.12.1999 r., to stwierdzić trzeba, iż wydanie decyzji z dnia 18.02.2000 r. opartej na przepisie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nastąpiło z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.
Zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego w stosunku do treści decyzji o pozwoleniu na budowę i zlokalizowanie w przedmiotowym obiekcie warsztatu ślusarsko-spawalniczego i hurtowni materiałów budowlanych, nastąpiła bez uzyskania stosownego pozwolenia, co jest okolicznością w sprawie bezsporną. Nie są też kwestionowane przez skarżącego postanowienia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wbrew też zawartym w skardze wywodom, decyzja o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do zmiany sposobu użytkowania obiektu, którego adres wpisano w decyzji o wpisie, jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Organ administracji państwowej wydający decyzję o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie jest upoważniony do narzucania zgłaszającym się podmiotom rodzaju działalności, nie może też legalizować sposobu użytkowania obiektów wskazywanych jako miejsce wykonywania zgłoszonej działalności gospodarczej.
W podsumowaniu powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zmiana bez zezwolenia sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, uzasadniała nakazanie właścicielowi obiektu przywrócenie poprzedniego sposobu jego użytkowania.
Odnośnie zarzutu skarżącego, iż również w odniesieniu do innych obiektów usytuowanych w sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja zaistniała samowolna zmiana sposobu użytkowania, to trzeba podkreślić, że nie ma żadnych przeszkód, aby na wniosek skarżącego wszczęte zostały stosowne postępowania administracyjne, które pozwolą na wyjaśnienie przez organy, czy i jakie przepisy prawa budowlanego zostały naruszone przez określonych użytkowników nieruchomości. Te jednak zarzuty nie mają żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej.
Zważywszy na powyższe. Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność wydania zaskarżonej decyzji stwierdził, że naruszenie prawa zarzucane przez stronę skarżącą nie zaistniało.
W tej sytuacji skargę jako nieuzasadnioną, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało oddalić.